Lennestadt 2013

Lennestadt, 16 juni

Justus

Hey, Justus hier. Alles goed allemaal. Anders maak ik het effe goed voor je hoor, je hoeft het maar te zeggen. Ik vind trouwens wel dat er hier veel reuen zijn. Maar ik krijg ze d’r wel onder, geen punt. Geloof alleen ze dat niet goed vinden. Iedere keer als ik net lekker bezig ben word ik bij mijn oren gepakt. Trouwens, wist je dat mijn moeder Rhona hier ook is, lachen man. Die pakt je niet bij je oren. Hmmmm, nee, niet bij je oren.

Zoals gewoonlijk waren we weer als laatste hier. Het weerzien met Justus was als vanouds, een woeste jonge kerel. Ik ben benieuwd wat er hier allemaal gaat gebeuren. We zitten op een waanzinnig groot landgoed waar het hotel midden in de rimboe ligt. Tenminste, dat was ons verteld. Wat was het een teleurstelling als je dan tussen de boerderijen komt aanrijden en iedereen zit ineens op een terras te zwaaien. Ik heb eens rondgevraagd, maar het aardige is dat we allemaal dachten dat we midden in een groot natuurgebied zouden zitten. Is een kwestie van perspectief, Mimi kan het zo uitleggen dat het klopt. Justus, zoon van onze Rhoon is een echte opgeschoten puber aan het worden. Erg overtuigd van zijn gelijk. We hebben hem even moeten uitleggen dat ie hier niks in te brengen heeft. Trouwens, dit stelletje ongeregeld, en dan bedoel ik de begeleiders van de honden, heeft het in een halve dag voor elkaar om het lokale systeem te ontregelen. Dat zit zo. Je krijgt hier een bierviltje waar je consumpties op worden genoteerd in een soort geheimschrift. Duitsers consumeren blijkbaar consequent met hun eigen partner. Maar zet een paar flatcoat liefhebbers uit Nederland in een eetzaal en ze gaan kriskras door elkaar zitten. En dan raakt de bediening in no time het spoor kwijt. Onder uit de la met creatieve oplossingen moest het Maedchen-kaartje opgeduikeld worden, zodat die dwarse Hollanders tenminste alles op eigen kaartjes gekrast konden krijgen. We staan er weer gekleurd op, maar dat kan ook door de zon komen.

Groeten, Freek

Maandag 17 juni

Fendi

Haai, mijn naam is Fendi, maar dat begrijpen jullie wel hè. Ik ben met mijn moeder Gina mee gekomen. …………. Ja, ik vind jullie ook leuk hoor. Een van die slungels hier schijnt Justus te heten en ze zeggen dat ik daar iets mee moet hebben. Alleen maar omdat mijn moeder en zijn moeder vriendinnen zijn. Ach, zo’n puber, k’weet niet hoor. Hij heeft wel een mooie snuit, maar verder vin’ik’um best lomp.

Wekwekwekwek-pphhhhiejoew. De domkopjesslingeraar gooit de volgende dummy het veld in. Wat een kleintje, mompelt iemand. Het gaat niet om de maat, horen we uit Monique’s mond. Jan zint op een bevrijdende grap maar kan even niks bedenken. Om een lang verhaal kort te houden, de eerste dag zit er op en wij mannen weten weer waar we staan. De hondjes hebben het goed gedaan en wij hebben het warm. We kunnen natuurlijk een kuil graven. Die gedachte maakt weer andere los. Hollands zweet voor een kuil in Duitsland, weet niet of dat um gaat worden. Jan komt los, als ze “onze kuil” niet snappen zetten we d’r een bordje bij. Een bordje met bezetst, dat snappen ze wel. Ondertussen glipt Fendi er vantussen en hoor ik ineens Danny’s brul overal vandaan komen. “Fendi endi, endi, endi endi”. Ja, wij mannen weten weer waar we staan.

Groeten, Freek

Dinsdag 18 juni

Justus

Fotoshoot, leuk man. Alle meiden verzamelen. Kom maar links en rechts van me staan. Damn, het enige waar ik zo’n hekel aan heb bij het foto’s maken is dat eindeloze stilzitten. Een camera moet wel een heel moeilijk ding zijn, want het moet ik weet niet hoe vaak weer overnieuw. Waar is Fendi eigenlijk. Ah, daar, kom eens fijn naast me zitten schoonheid.

Dat waren de woorden van Justus van gisteravond. Hij was nog dermate onder de indruk van Fendi dat hij vanmorgen zijn baas niet meer zag staan. Overal zocht hij zijn schone jonkvrouw om de dummy aan te bieden. We hebben Marco flink wat moed ingepraat vanmorgen en verdomd, het hielp nog ook. Nee, dan Jan. Wijs geworden heeft hij de honden aan zijn vrouw geschonken en prutst liever aan de domkopjesslingeraar. Dat is meer zijn strategie om indruk op de vrouwtjes te maken. En dat lukt ook best aardig. Totdat, totdat ie het niet meer deed. Kijk, en dan heb je altijd Serge nog, onze techneut eerste klas zonder wie een week als deze een kansloze missie wordt. Snelle blik over het apparaat. Ja, zie het al: batterij leeg, hopeloos. Meer mannen bemoeien zich er mee en ik had me bijna vergist. Ik heb vandaag een fototoestel met een batterij die leeg staat, was er bijna bij gaan staan. Conclusie van deze overdaad aan brainpower: Jan had de boel verkeerd aan de haak geslagen. Teveel de kop bij andere zaken. Het was het rondje van Finley en Monique. Zij had ook met een schuin oog naar het clubje woest aantrekkelijke mannen staan lonken. Des te knapper van Finley dat hij onverstoorbaar heeft zitten wachten tot de hele missie geslaagd was. Tophond. Ondertussen wordt het pauze en scheuren Ditmar, Danny en Helene met de Defender de berg af. En even hard weer op, in onvervalst Kaprun blouse en rode blosjes op de wangen een bijna smetteloze K3 imitatieact opvoerend. Terug naar K9. Na de pauze is er A-werk te doen en daar heb je meer slagkracht voor nodig. Ruim die slingeraar maar op. Harry heeft het hoogste woord over hun Dummylouncher die zelfs zonder munitie een dummy over de berg kan schieten. Nee Har, fluistert Mimi, deze patroontjes moeten er in. De mannen druipen gedesillusioneerd af. Tot Serge de dag red wel te verstaan. Met een Kolnerkogel schiet hij Henry’s hobbygeweer aan flarden. Illusies bestaan weer, dat kunnen we van het geweer helaas niet meer zeggen. De rest van de dag is gesmolten in de hitte.

Groeten, Freek

Woensdag 19 juni

Als de temperatuur boven de 35 C uitkomt kan je maar zo een wolkenveldje voor een spanningsveldje aanzien. De zo noodzakelijke rustdag is gesmolten als een cornetto in een kinderhand. In de kluwe van honden heb ik Justus en Fendi niet kunnen onderscheiden. Het gerucht gaat dat ze met Mitch gezien is. En zo dreven de donderwolken tussen de hondjes door. De enige die het hoofd koel heeft gehouden was Gina. Of het was eigenlijk meer dat ze d’r kontje koel hield, zittend op de waterrand.

Donderdag 20 juni

Prrt, prrt. Prrt, prrt. Oohwjah, Danny en Serge. Nou, opstaan dan maar. Ze zijn tien jaar getrouwd vandaag en de afspraak is dat we eerder in de ontbijtzaal zullen zijn dan zij. Zenuwachtig en bedremmeld lopen we heen en weer. Deel een van de missie is gelukt, wij zijn er wel. Maar waar zijn zij nou. En dan, om vijf over acht, ja hoor. Nog steeds bedremmeld weten we eigenlijk niet hoe we feliciteren moeten, maar zelfs dat is gelukt.

Justus

Ah, we gaan weer de bergen in, mooi. Dingen doen. Kijk, er zit nog een mooi meisje in de groep. Zeg, wie ben jij eigenlijk. “Ik ben Gina”, zegt Gina.Justus proeft de naam op zijn tong. Vaag komt een herinnering boven. Ik heb die naam eerder gehoord. Dan is ie blij dat ie zwart is, anders had ie akelig staan kleuren. Voorzichtig vraagt hij of Fendi misschien… Het zachte knikje van Gina was genoeg.

Dus wij naar boven. Als jonge honden zetten we de proeven uit, overtuigd dat het droog blijft. De eerste proef met sleep en verleiding loopt heel aardig en ik zie een trotse Ditmar in het midden van de belangstelling staan. De tweede proef blijkt iets lastiger, maar alles lukt. We hebben tijd over en niets vermoedend schuifel ik naar de groep, waar een verrassing wacht. De helpers, dus ook ik, worden tot hond gebombardeerd, dat schijnen ze hier in Duitsland meer gedaan te hebben. Ik mag Monique’s trouwe maatje zijn en blijk ineens verlatingsangst te hebben. Maar al snel blijkt dat we ook een redelijk markeertandem zijn. Na de pauze gaan we weer verder, maar helaas, ook het weer gaat verder. Voordat het programma is afgerond kunnen we het draaiboek “ontruim de berg” testen. Onze Defender bewijst z’n nut. Weet alleen niet wat ik met de kwestie 90 vs 110 moet. In een 110 past wel meer rommel als het draaiboek in werking treedt.

Fendi

Kijk mam, het regent niet meer. Fendi mag weer mee naar boven als we de laatste proef afmaken. Goh, staan jullie allemaal bij je baas, saai hoor. Hee Justus, kom spelen man, sukkel! Oohw, je zit aan de lijn. Nou, dan spring ik wel bij Danny in de nek.

Het programma wordt afgemaakt en het onderdeel dat moeilijk bleek hebben we nog even overgedaan. Er was een serieus hoogteverschil tussen twee weides en dat werkte blijkbaar als een soort hindernis, maar het bleek oplosbaar. En daarna, een korte les in schakelen met twee poken van Jan, gevolgd door rijden in de lage gearing over het natte gras de bult op. Diesel en modder, mannenwerk. Drie grijnzende smoelwerken. Serge, Rob en ondergetekende, laten we verder maar zwijgen.

Vrijdag 21 juni

Justus

Liniewerk, leuk man. Heb je tenminste weer eens alle aandacht voor wat je doet. Prrrrrr, prrrrr, pphieieoei. Freek gooit de dummy en Justus haalt ‘m op. Hee, jullie daar in de linie, let een beetje op mij zeg. Hmmm. Nou, ik kom jullie wel even laten zien hoe mooi mijn dummy is, kijk! Geloof dat ik Fendi maar over sla. Ik moet het er niet te dik op leggen.

Drie dagbegeleiders hebben we inmiddels gehad, op deze vierde trainingsdag doen ze het samen. Ik rij met Henry naar plek 1 en daar zetten we wat dingen klaar. Vol energie zet ik me aan mijn taak. Hoe moeilijk kan het zijn om een dummy van boven over de beek op het gras te gooien. Nou, dat valt nog best tegen, de eerste komt precies in de beek. Gelukkig stroomt ie niet mee, anders waren we ‘m kwijt geweest. Mazzel. En daarmee dacht ik dat ik mijn deel aan de feestvreugde geleverd had. Ik geef de sleutels van de Defender af en wandel relaxt met de groep mee. Eenmaal boven worden wij als toeschouwers wat heen en weer geslingerd om maar uit de zichtlijnen voor de hondjes te blijven, maar het mag de pret niet drukken. Er wordt echt voorbeeldig gewerkt, en niets vermoedend wandelen we weer verder. Er volgt een snelle proef. Maar ho even, dat was niet de bedoeling. Ineens staat het funteam in het middelpunt van de belangstelling. Da’s andere koek. We mogen een hond meenemen en meteen weer naar onze buurman doorschuiven. Voor ik het weet sta ik met Orange te dirigeren. Tenminste, zo noemden die anderen dit spelletje. Toen Or voor mijn neus rechtsaf het bos in glipte en uit zicht verdween wist ik het even niet meer, een gevoel dat me normaal gesproken volkomen vreemd is. Gelukkig had ik een tophond. Di’or, altijd in voor een potje apporteren. Zo was het tenminste ook voor mij nog leuk. Opvallend, chauffeurs zoeken voor het vervolg van het traject was geen probleem. Een mannenhand is snel gevuld. En als ik zou vastleggen wat ik hier op het terras gezien heb? Om met Jan te spreken “daar ga ik hier geen vrienden mee maken”.

Zaterdag 22 juni

De Jongelui

Ga mee brommers kiek’n. Justus probeert Fendi mee te lokken, maar Mick is hem voor. Hee loser, wij gaan DeFendi kiek’n hoor, weet niet wat jij gaat doen, maar uhh, veel plezier er mee. Nog geen uur later daagt Fendi Justus al weer uit. Laten we het maar op onbeslist houden, ze hebben in ieder geval lol gehad.

Nou. Oké dan, ik had er niet meer over willen beginnen, maar die dame in blauw, van de Duitse groep, die heeft er gister wel een feestje van gemaakt. Ik had nog zo tegen Serge gezegd dat ik niet in kamer 14 zat. Tot mijn stomme verbazing heeft het gewerkt, want ze stond vanmorgen, in staat van verwarring, voor nummer 17. Alwaar Marco zijn residentie had gemaakt. Ik beperk me tot het citaat van Marco dat er nog enig licht naar binnen scheen toen ze voor hem in de deuropening stond. Maar, het wordt nu tijd voor de fundag. Onze honden moeten balletjes uit een grote teil met water halen. Het funteam moet opnieuw aan de bak en Serge wordt aan Usha gekoppeld. Met een snoekduik sprong Ushi de teil in en gelukkig kon Serge nog net op tijd de riem loslaten, anders was hij er zelf achteraan gegaan. Daarna was het tijd voor Harry’s tweede test. Baas zoekt bal terwijl hond braaf zit te wachten. Het bleek al snel een beproeving. Het gras was van de week bemest en nu was het zo hard doorgegroeid dat we geen bal meer hebben gezien, nou, bijna dan. Pauze, nou komt mijn ding. Maar heb ik mijn ding wel mee genomen? Gelukkig wel. We moeten boven in het veld pauzeren in plaats van bij de kamer, dat had ik even gemist. De een na de ander rijgt de rabiëspenning aan de ring. Totdat Helene aan de beurt kwam. Het viel haar niet mee, zo na de borrel. Ze protesteerde luidruchtig dat er vals gespeeld werd. Onzin natuurlijk, maar de hele groep gunde haar een herkansing. Die ze natuurlijk verprutste. Daarna was het tijd voor Serge’s uitdaging. Balletje balletje. Neem maar van mij aan dat er nu dertien Flatcoats en een Golden zijn die voortaan overal pionnetjes zullen omgooien. Als afsluiter de fotoshoot. De essentie van de hond is oog en neus, dus dat mocht iedereen zien, meer niet. Hilariteit alom, en een niet zo stil protest. We moesten met de complete kopfoto’s komen om Helene stil te krijgen. Ze moet er maar aan wennen dat Rob er meer goed geraden had. Lennenstadt, dit was de eerste keer dat de Gruppe Kolner er neer streek. Het was een mooie week, maar een ding moet ik er nog over kwijt. Het was wel de eerste plek in mijn leven waar je consequent je biertje naast het viltje moest zetten.

Groeten, Freek

PS. Die raadplaatjes boven en onder de tekst, dat was dus van “raad je hond”, de bovenste is Rhona, de onderste is Fleur. Iedere deelnemer moest er vijf raden. Niemand had ze alle vijf goed, maar dat hadden Serge en ik bij het uitsnijden van de foto’s al verwacht.