Weblog Q19

 

2 juni Ik heb een foto van Rhona op mijn werkblad. Je ziet de hond over de weilanden kijken, de zon schijnt. Een warme wind blaast een vleug lentegeur van de wei naar haar neus. Ze kijkt naar links, waar de wind vandaan dwarrelt en is vergeten haar rechterachterpoot bij te trekken. Het kopje is een beetje gekanteld, zoals geconcentreerde honden kunnen doen. Haar lip op de voor Roontje zo karakteristieke manier over haar tanden gekruld. De oortjes staan op attent, de staart hangt in rust en de hele uitdrukking is zo dat je ziet dat ze eigenlijk maar een beetje weg staat te staren. Niet helemaal bewust van welke indruk nu het sterkste is, maar wel helemaal open voor haar omgeving, klaar om te doen wat haar eerste impuls zal gaan aangeven. Jong-volwassen in zijn mooiste vorm. De laatste pup is opgehaald, wie de foto van Rhona wil zien moet het maar melden want bij dit moment van contemplatie hoort een echte afscheidfoto. Een plaatje dat uitdrukt dat ons werk voor Q19 er op zit. En dus doe ik er een opruimfoto bij. Ditmar en ik wensen alle nieuwe eigenaren heel erg veel plezier met hun pupper, en ik spreek de hoop uit dat jullie de komende tijd ook een keer van dit soort prachtige tafereeltjes mogen meemaken. Groeten, Freek 1
  28 mei Nou, de grote uittocht in begonnen. Mensen vragen mij dan wel eens of ik het niet raar of vervelend vind dat de puppers weg gaan. Stoer roep je dan dat het niks uitmaakt, dat ze allemaal naar uitstekende adressen gaan en dat je ze nu eenmaal niet allemaal kan houden. En toch wordt het stiller nu er nog maar vier over zijn. Door een passerend virusje hebben we gister maar afscheid genomen van twee pups. We vonden de gedachte dat je een koper een pup in de auto meegeeft die spuitpoep kan produceren aan de ene kant best wel iets van een uitdaging, maar je maakt er waarschijnlijk geen vrienden mee. Nee, dan moet de koper die thuis zit te popelen nog maar een dagje zijn opgespaarde liefde ergens anders aan besteden. En vandaag kwamen er vijf auto’s vol hoopvolle mensen het erf op rijden. Natuurlijk had het Hollandse verkeer ons schema in de war geschopt, maar met onze grote woonkamer kon iedereen een plekje krijgen. Het werd een gezellige ochtend, ons improvisatietalent is op de proef gesteld en nu zijn er dus nog vier. Da’s best een leuke tussenstand. Dit is minder werk zo, en Fleurie, de oranje dame die bij ons blijft, zit nog lekker in het groepje. En inmiddels lijkt het er op dat het laatste veulen van dit seizoen geboren wil gaan worden. Ik denk dat ik de krant maar eens ga lezen, dat kan mooi even tussendoor. Groeten, Freek 2
  25 mei Frommeldefrommel. Als ze de bedrijfsautomatisering aan het aanpassen zijn en steeds bellen tijdens de puptest kom ik er ook niet meer uit. Ik heb het niet meer met jullie gehad over het feit dat onze puppers ook studentjes zijn, maar vandaag waren dus de examens. In het uitgedroogde en driewerf zonovergoten Enschede halen we de eerste examinant uit de kennel. Zes paar ogen kijken gespannen naar de verrichtingen. Bij het achteruit inparkeren valt mijn dikke vriend in slaap. Teleurstelling alom, dit kan niet waar zijn. Dan geven we de zon maar de schuld en verplaatsen het hele theater naar een plek met schaduw. De volgende puppers doen het best aardig. Zoals gewoonlijk van zesjes tot negen-plus. Wij zullen zeggen dat het niet om het resultaat gaat. Wij denken immers Olympisch. Dan komt het half uurtje van de waarheid, van de herkansing. Het joch krijgt een beste bak koffie maar wil die niet hebben. “Mag ik in de schaduw, asjeblieft?”. Het blijft een lieverd, een echte sociale kanjer, volgens de examinator. Zo, School’s out. Als we met gebak aankomen kijken ze allemaal sloom om zich heen. Watiser? 3
  21 mei Je moet weten, we hebben nu een Skoda. Een combi. En hiervoor hebben we van die echte grijskenteken auto’s gehad met een schot erin. Nu zitten we dus in dezelfde ruimte als de puppers, en we zijn vandaag op reis geweest. Dus we rijden thuis weg en dan zie je ze rondkijken. Volle verbazing dat de wijde wereld nu ineens beweegt. Dan komt de eerste verkeersdrempel in beeld en hoor ik achter me “joew”. Zo, die zag die even niet aankomen. Maar, Floyd’s Fleet is vandaag dus in de Lutte geweest. En om de Fleet compleet te houden hebben we hulptroepen nodig. We hebben de hele tijd zitten tellen, hoeveel heb jij, waar is nummer elf. De puppers werden maar niet moe, da’s ook kwaliteit. En toen ze eindelijk allemaal een plekje in de schaduw hadden gevonden zijn we er maar bij gaan zitten. Groeten, Freek 3
  18 mei NeeNuhhNeeZeg, hoepel op met die naaldoohh, zit ie er al in. Die enting viel dus wel mee. Toen zijn de hartjes gecheckt, en de tandjes en of die tandjes wel goed tegenover mekaar zitten. De hele rimram, zeg maar. Mijn dikke vriend was nog een beetje boos over de enting en begon alweer: “denk erom hoor, ik zet me tanden in die vingers van je als je zo door ga…..”. En toen de dierenarts voelde of z’n balletjes voelbaar waren werd ie ineens heel stil. Als ie niet zo zwart was hadden we kunnen zien hoe rood ie was geworden. Maar verder gaat alles goed, Groeten, Freek 3
  14 mei Mijn grote vriend de dikke reu kijkt beteuterd in de voerbak. Met tegenzin pakt hij er een pupperbrok uit. Hij kijkt om zich heen en loopt dan naar een andere bak. Je moet weten dat we Floyd’s Fleet met drie verschillende bakken voeren, want ze zijn met zoveel, dat zou anders niet goed gaan. Hij kijkt een van z’n zusjes aan, en die staat ook al zo te staren naar die gekke harde brokken. Zo’n blik van “weet niet wat ze denken in de keuken, maar dit deugt niet”. Hij holt naar de derde bak en als hij begint aan “zijn die van jullie ook zo ….” horen we allemaal KRAK. Een ander zusje heeft er een gekraakt. En dan klinkt er weer KRAK, uit de andere hoek. KRAKRAKRAK. Blijkbaar gaat het zo ook wel. Het frommeldefrommel gaat over in “hebben jullie even geluk dat we tandjes hebben, anders kon je die rommel zo weer meenemen.” Ja, denk je dan bij jezelf, hebben jullie effe mazzel dat jullie tandjes hebben, anders had je ze op kunnen sabbelen. Wij weten namelijk hoe gezellig dit gaat worden. Gezellig krakken met z’n allen. 3
  11 mei “En dat groen daar dan, is dat ook een soort beton”. Als ze eenmaal aan de grote wereld hebben geroken dan komt er geen eind meer aan. Ik heb ze uitgelegd dat het niet erg is als ze per ongeluk een keutel op de betonnen buitenkennel leggen. Die kunnen we zo weer schoon maken. Ze doen erg hun best om de zandbak te halen, maar niet iedereen heeft nog alles onder controle. En daarna gaan ze dan met het hele elftal in de zandbak liggen slapen, want de keutels liggen namelijk toch op het beton, en zand slaapt lekkerder, zo in het zonnetje. Maar dat groene spul, da’s toch weer een heel andere beleving. En het ruikt ook niet naar nest. Meer naar ….. ja? “Meneer, waar ruikt dit naar”. “Dat ruikt naar gras, jongen”. “Als het ruikt naar gras, dan is het dus eigenlijk geen gras hè”. Zo, die zit. Zoals gezegd, slimme studentjes. “Noem het maar gewoon gras, ik neem je gewoon in de maling, jongen” Denk dat ik de brilletjes maar weer tevoorschijn ga halen. Freek 3
  7 mei “Meneer..?” “Ja jongen, wat is er”. Mijn dikke vriend is heel voorkomend. “Wat is buiten?”. En nieuwsgierig, maar wel op de goede manier. “Buiten is waar je naar binnen verlangt”. Okee, dat was net een slagje te ver voor de pupper. We hebben ze nieuwe bandjes omgedaan, in een hoekje gezet en toen hebben we de deur opengedaan. Een heerlijke vlaag lentebries stroomde de kennel in en al snel keken er een paar naar buiten. “Dat is nou buiten……” Een paar vriendjes hebben deze stap uit eigen beweging aangedurfd, maar de rest hebben we met mama moeten lokken. “Best wel groot hè, dat buiten”. Mijn dikke vriend is duidelijk nog onder de indruk. Groeten uit een zonovergoten Enschede 3
  4 mei Oei, dikke tieten. En we zitten net een film te kijken. Wat nu, de film duurt nog bijna een uur, dat gaat vast niet goed. Gelukkig zitten we van dvd te kijken, dus je kan de boel even stil zetten. Ik neem Wigge mee en na enig aandringen springt ze bij de puppers. Ik heb soms het gevoel dat ze bijna verlegen is, dat ze niet wil dat ik er bij ben als ze ze voedt. Maar ze gaat zitten, de pups zijn groot genoeg om het zo te doen. Als wolfjes storten ze zich op mama. En mama kijkt langs me heen, krijgt die typisch lege blik in de ogen. Ik hoor haar ademhaling dieper worden, anders. En dan hoor ik het geklok door de pupperkeeltjes. Zooheeh, dat is het betere werk. Als ik Wigge uitlaat loopt ze als verlicht naast me, niet wetend dat Ditmar nu de geweekte brokjes klaarheeft. En de pups zijn al even onwetend van de nieuwe wereld die wacht. Met dit weer kunnen ze morgen of zo de buitenlucht uitproberen. 3
1 mei Frommeldefrommel. Als ze zo heel jong zijn komt dat gemopper er nog niet zo duidelijk uit. Maar, de dikke reu staat op z’n strepen, hoor. Eerst was het slaaphok te klein, nou is de poepserre weer “way to small for a man like me”. Tenminste, zo klonk het. De smurf heeft vast zitten kijken op youtube hoe Waylon z’n boodschap overbrengt. Nou zijn Ditmar en ik nogal fan van onze Hollandse master of soul en kunnen niet wachten tot Waylon z’n tweede cd uitbrengt, dus logischerwijs smelten wij ook voor het gemopper van de dikke reu. En dus zijn de puppers deze week verhuisd. Weer een stapje gezet op weg naar de nieuwe wereld. Ben net even bij de Fleet (voor de iets minder internationale onder jullie: het elftal) wezen kijken. Tien puppers lagen te slapen en de dikke reu….. die zat bij de doorgang tevreden te grijnzen. Ik kon zijn net doorkomende tandjes zien glinsteren. Toen ik het fototoestel pakte en me weer omdraaide bleek meneer dorst te hebben. Wat een kerel. Freek
  27 april Man, wat is dat slaaphok klein. De dikke reu begint praatjes te krijgen. Maar als je in discussie wil gaan houdt hij zich van de domme. Nou, dan maar zijn wereld een beetje groter maken. We hebben de poepserre van zolder gehaald en nu hebben ze iets meer bewegingsvrijheid. En nu zijn poepies vies en moet iedereen er aan geloven. Ze dikke reu schopt ze gewoon het slaaphok uit. Geen gesmeer hier in het slaaphok. Ze worden wel mooi zindelijk zo. En na het eten komt mama nog even langs. Ook voor Wigge is het leven na drie weken een beetje aan het veranderen. Als haar kroost gevoed worden blijft ze zitten in de bekende pyramidestand. Dat ging de vorige keer met zeven kids nog best heel redelijk, maar met elf puppers zie je moeder als het ware crowdsurfen. Ze deint over de menigte heen. Een hele belevenis. Groeten uit een warm Enschede. 3
  24 april Modern rekenen les twee. Als een pup een kleine honderd gram per dag groeit en ze zijn met zeven, moet de moeder dan meer of minder melk geven als wanneer ze met elf zijn. Juist, en daarom is het goed dat Floyd’s Fleet aan pap toe is. En pap, dat is me wat hoor. Pap is niet wat wij mensen verstaan onder vader, want hondenvaders bemoeien zich niet met pups. Nee, Floyd zit veilig thuis en laat Wigge het vuile werk doen. Pap is die andere pap. Prut, geprakte brokjes met melkpoeder. En daar kan een kleine pup geweldig leuk doorheen glijden. We hebben er een nieuwe voerbak voor gekocht, een soort gong zonder klepel. En zelfs daar kunnen ze doorheen glijden. En dan krijg je voer aan je achterpoot. Heel vervelend, want als je dan achteruit loopt dan loopt die voerachterpoot ook achteruit. Niet in te halen. Moedeloos heb ik er een in deze strijd in slaap zien vallen. Volgende keer meer. Groeten, Freek 3
  20 april Het gaat allemaal al een stuk gerichter. Het zijn snelle studentjes, de kinderen van Floyd en Wigge. Ze beginnen al steeds gerichter dingetjes te doen. Het lopen lijkt meer op lopen en soms draaien ze om elkaar heen dat je denkt dat ze spelen. En dan die eerste rrrrroww, de aanloop naar de stoere waakhond van straks. We hebben ze net gewogen, hun “ik ben nu twee weken” gewichten en dat liegt er niet om. Maar moeder is dan ook in topvorm inmiddels. Wij hebben nu door hoe we haar voeren moeten, gedoseerd maar wel behoorlijk veel en rijk voer. De vorige keer ging het even mis omdat we dachten dat we Wigge zelf konden laten bepalen wanneer ze ging eten. En terwijl ik dit tik gaat ze de kist in en werpen de elf wolfjes, Floyd’s Fleet, zich zonder remming op de milkbar. Even mama redden van de uierontsteking zal ik maar zeggen. Ditmar haalt stiekem de zwaarste weg, dan hebben de anderen rust. Groeten uut oost, Freek. 3
  17 april We zouden gisteren naar een sponsorfeestje. Dure kaarten voor gekocht, met vrienden afgesproken en dan op zoek naar oppas. En of je nou kleine kinderen of puppers hebt, het valt niet altijd mee. Het zijn de dagen van wegen, wegen en nog eens wegen. En van slapen en waken, wakker worden, pupper redden die klem is komen te zitten, weer slapen, nog eens wakker worden en pupje redden en dan moe naar je werk. En toen konden we dus geen oppas vinden. Met een gevoel van teleurstelling heb ik afgebeld, en dan is het ook te laat om iemand anders met die kaarten blij te maken. Zo gaan de dingen in het leven. En als je dan op de bank neervalt, ach, dan is dat ook nog wel een keer lekker. Dan kan je de vermoeidheid even een kans geven. Maar, de weegschaal is onze vriend hoor, want de puppers doen het boven verwachting goed. Op de foto kan je zien dat ze niet alleen van liefde groeien, want we helpen Wigge wel een beetje door de kleintjes bij te voeren. groeten, Freek 3
  13 april Eén hond, tien tepels en elf puppers. Een rekensom voor het moderne onderwijs: schat in hoeveel tijd dit dilemma de fokker kost. Anders gezegd, we zijn er nogal druk mee om de groei van de kleintjes in de gaten te houden. De kleinsten voeren we bij, want voor die elfde, daar hef moeder gen tied veur. Je merkt dat we ze meer dan gemiddeld in de hand hebben want ze vinden onze handen bijna net zo leuk als mama zelf. En nog zo iets, omdat ze met zoveel zijn moeten ze harder knokken voor een tepel. Daar wordt je sterk van, geen dikke buikjes hier. En omdat er geen dik buikje aan de pupper hangt hebben we de eerste buikjes al van de vloer zien komen. Razend snel zijn ze, deze Floydjes. Het is officieel, het zijn geen buikschuivertjes meer. Groeten, Freek 3
  9 april wogwogwogwogwgwaAAAAUw. wogwogwogwogwgwaAAAAUw. Oei. Da’s niet goed. Ga ’s effe kijken, zegt ze tegen mij, deze is echt boos. Nou, dan ga je maar, he. Het is inmiddels toch 08.05 uur geworden. Als ik beneden kom zie ik een zielige pupper die achter de brede en immens hoge rug van mama ligt en er niet langs kan. De andere tien liggen prins en prinsesheerlijk te slapen. Voor wie de weblog eerder heeft gelezen, Wigge is niet van de “niet lulluh maar poetsuh”. Nee Wigge is een groot bewonderaar van Cruyff. Je weet wel, de man die Ajax maakte tot wat het niet meer is, mooie jongens die mooi spelen en vooral ook mooi willen zijn. De baas die z’n handen schoon wil houden, waarom zou je ook, daar is werkvolk voor. Wigge laat de keutels voor ons ligge. Daar heb je bier voor, dat moet door het eten en dan komt het vanzelf, weten we van de vorige keer. Maar nou weet Wigge dat ook, dus die denkt “eten best, maar die rommel die je er door hebt gesmeerd moet weg”. Nee, Wigge is heel precies op haar imago, vandaar ook die fotoshoot van laatst. Maar ja, als je ook zo mooi bent. Tot de volgende keer, Freek 3
  6 april Gisteren dacht ik nog, als jij nou beneden bij Wigge gaat slapen dan ga ik wel in bed liggen. Op zich klopte de logistiek behoorlijk, alleen de rit was aan de korte kant. Ik sliep nog geen uur of daar ging de telefoon al. Ik hoorde een vaag gehijg aan de andere kant en vroeg me af wat hiervan de boodschap zou kunnen zijn. Zou dat betekenen dat er iets gaande was. Welnee, dan zou ze wel wat zeggen. Toch?? Ik lag al weer met mijn hoofd op mijn kussen toen die andere gedachte de overhand begon te krijgen. Je zou namelijk geweldig kunnen scoren als je met een loos alarm even om de hoek kijkt en daarna weer, overladen met complimenten, terug in bed valt. Toch?? Om kort te gaan, tussen kwart over een en half acht vanmorgen zijn elf puppers geboren. Dus loos alarm, vergeet het maar. Complimentje voor jezelf. En voor Wigge, elf sterke Floyd kinderen op de wereld gezet, wat een nest zeg. Groeten, Freek 3
  3 april Het is zondag en ik zit op de bank te lezen. Rhoon, het nichtje en speelkameraadje van Wigge, kijkt mij aan. Natuurlijk zit die ene lip van haar weer half opgekruld onder haar tand vast, waardoor de hond niet echt een mooie en intelligente blik krijgt. Voor ik het weet zet ze een poot op de bank, dan een tweede en daar gaat mijn boek. Ze pakt mijn pols vast en kijkt door haar wenkbrauwen heen uitdagend aan. Spelen????? Ach Rhoon toch. Tante Wich laat ons ook wel erg lang wachten he. Tante Wich is megadik, maar ze heeft alle tijd. Had ze de eerste keer ook, en eigenlijk had haar moeder dat ook. Dus we zullen gewoon geduld moeten hebben. Wij, jullie, Rhoon. Kww heet dat hier in Twente. Kiek’n wat-wordt. Freek 3
  27 maart We zouden vandaag op bezoek gaan bij een veteraan Quail. Een flatcoatje dat maar liefst vijftien jaar geleden geboren is. Dat is niet alleen heel erg fijn voor hun baasje, dat is voor de fokker ook een genot. Maar het veulentje dat gisteravond geboren is heeft een beetje roet in het eten gegooid. Een echte afspraak maken met twee merries die zo dicht tegen de geboorte aan zitten is al moeilijk. En dan heb je ook nog “zomertijd, uurtje kwijt” en we hebben een hele tijd op de dierenarts zitten wachten voor de eerste veulendingetjes. Maar, van de andere kant, er zijn vervelendere dagen dan deze zonnige zondag om de tijd door je vingers te voelen glippen. We hebben van de nood maar een deugd gemaakt en onze Wigge aan een glossy fotoshoot onderworpen. Een beetje mediatraining voor de komende golf van bezoek kan dan geen kwaad. We zijn er met z’n allen helemaal klaar voor. En Wigge, enthousiast blijft ze wel, maar ze springt inmiddels zo hoog niet meer…. Groeten uit het zonnige Enschede, Freek 3
  20 maart Ik loop een beetje in gedachten van de kantine naar de keuken en werp een blik in de kamer. Ik zie onze Kess, de tante van Wigge, in de deuropening liggen. De zon schijnt uitbundig naar binnen en ik wil doorgaan richting thee zetten. Dan dringt het besef door dat ze een sok tussen haar voorpootjes heeft. De parmantige blik die ze erbij trekt zie je alleen maar als ze een trofee heeft waar anderen niet aan mogen komen. Dan dringt met donderend geraas het besef bij mij door dat het om een sok gaat. Het gaat om EEN, dus enkelvoud, en het gaat om sok. Die dingen die honden altijd hebben willen. Soms zo graag hebben willen dat ze ze opeten. In een flits zie ik krampende, alles uitspugende honden voor me. Beelden van een dierenarts die over een opengeknipte buik gebogen staat om de sok er uit te vissen. Dat mij L dat nou moet overkomen. Ik ren de kamer in en zoek mijn schoenen en zie meteen dat de andere sok er nog in zit. Verwilderd kijk ik om me heen en zie drie paar ogen mij aankijken. Verbijsterend rustig mij aankijken. Ik klop Wigge op haar rug, ze gaat liggen, draait op haar rug, ik leg mijn hand op haar ronde buik en kom weer een beetje tot mezelf. Had tante Kess haar roedel toch mooi voor een ramp behoed met haar parmantige, trofeeën bewakende blik. Kess is trots op haar familie, en terecht. Het vierde paar ogen op de foto is van Ross, broer van Rhoon. Freek 3
13 maart De wereld op zijn kop. Die woorden schoten nog wel even door mijn gedachten toen ik de beelden van Japan zag, afgelopen week. Wat een ravage, na de tsunami. Maar goed, deze weblog is er niet om het wereldleed te behandelen. In onze context is de wereld op zijn kop iets dat in de genen van een paar van onze honden zit. De vader van Wigge, oonz BeeBee, kon zo heerlijk genieten van het zomergras. Op zijn rug door het koele gras kronkelend, van puur plezier zwaar ademend leefde hij zich dan helemaal uit. Een enkele keer heb ik het Wigge inmiddels zien doen, maar niet met diezelfde overgave. Tot een paar dagen geleden. Toen ging ze er helemaal voor, precies zoals haar papa. Maar toen, toen ze uitgekroeld was op de kamervloer en me half verdwaasd aankeek, toen zag ik in haar blik dat de Floydjes nog lagen na te krioelen, en dat ze misselijk waren. En of mama er asjeblief mee wilde ophouden. Zo’n blik, je weet wel. Op de foto zie je de nog heel jonge Wigge naar papa BeeBee kijken. Freek 3
7 maart De wereld op zijn kop. Ik had nog zo tegen haar gezegd dat ik er in het weekend wel een verhaaltje over zou schrijven, over die scan. Maar nee, vrouwen hebben per definitie nooit geduld, dus ik had het kunnen weten. Meestal werkt het bij ons zo dat ik een thema bedenk en een verzoek tot een foto indien. Of het gaat net andersom en Ditmar maakt een foto die bij iets grappigs past dat net gebeurd is, en dan verzin ik de tekst er bij. En daarom gaat deze tekst helemaal nergens over. Nou, bijna nergens over. Ik heb namelijk voor straf zelf de foto gemaakt deze keer en ik wilde graag aan jullie laten zien hoe kinder-vriendelijk de flatcoat is. Ons nichtje was bij ons logeren en dan hoef je er maar op te wachten tot er een scène ontstaat. En die ontstond…… En met mamma Wigge gaat alles goed, dat spreekt vanzelf. Wordt vervolgd, Freek 3
28 februari Freek wou wachten tot dit weekeinde om hier iets over te schrijven, maar ik kan het niet langer voor me houden: ZE IS DRACHTIG, we hebben minstens 9 puppers geteld! Heeft Freek pech moet hij voor dit weekeinde maar en ander onderwerp verzinnen… Groeten Ditmar

26 februari Bzzzd Bzzzd. Hé, een sms. Wat zou er zijn.“Wigge is miffeluk”. Hmmm. Blijkbaar is Wigge zo misselijk dat mijn lief er spelfouten van gaat maken. Nou ja, het zijn van die taalgrapjes tussen ons, letters verwisselen. En als je oud Nederlandse teksten ziet dan lijkt de f ook soms behoorlijk op de s. Maar verder zie ik er geen reden in om eerder weg te gaan, ik zit lekker te eten met mijn mannenclubje, die hond kan ook wel zonder mij spugen. Dat had ik nog niet zo verkeerd ingeschat trouwens, en ook andere verschijnselen doemen inmiddels op. De (ja ja) flankhaartjes zijn overeind gaan staan en ook de haartjes rondom de tepels beginnen zich terug te trekken. Dus bij ons begint de twijfel toch wel aardig weg te gaan. Maar toch, maandag mag een dierenarts er even een scannertje langs trekken, dan weten we het zeker. Zeker is dat Floyd een onuitwisbare indruk heeft achtergelaten. Zoals Floyd ook bij ons bezoek van vorige week een onuitwisbare indruk heeft achtergelaten. Zijn dochter Gina hebben we een middag en avond lang meegemaakt. Ik zal maar zeggen: “wie een dummy heeft heeft mijn aandacht”. Dat was bij Floyd zelf al zo, maar Gina is als twee druppels water. Dat wordt nog wat, bommetjes energie. Gina zit rechts op de foto, met dank aan Danny en Serge voor het aanleveren van de foto. Wordt vervolgd, Freek 3
19 februari Flankhaartjes ja ja. Ik heb het gevoel dat ik voor de gek gehouden wordt door mevrouw. Je zou zeggen dat bij een hond met een hoge opgetrokken buik en lange poten het makkelijker te zien is hoever ze nou is met de zwangerschap, maar dat valt tegen. Anders gezegd, die flankhaartjes zie ik niet zo. Verder gedraagt ze zich wel heel erg zwanger hoor. Altijd honger, heel erg aanhankelijk, dat ruige spelen met Rhoon is ook minder. Maar die buik, ik kan die buik er wel aankijken gewoon. De dames hebben lekker met z’n tweeën Zeeland onveilig gemaakt, de afgelopen week. Wigge was niet bij de branding weg te slaan. Op de foto liggen onze dames samen op wacht. Ik was nog even wat spullen kopen voor het avondeten met Danny, Serge en Gina. Maar daarover later meer. Voorzichtig kijkt de kennel Quails al weer een stukje vooruit. Nichtje Rhoon is een ontluikende schone dame aan het worden, vandaag vieren we haar 2de verjaardag. En voor ontluikende schone dames moet je natuurlijk ook vast je licht opsteken. Op de terugweg hebben we haar kennis laten maken met Thibault, een heer op leeftijd. Een heer die nog pootgeschreven brieven wenst, liefst met eau de cologne erop. Ik weet alleen niet of we Rhoon van de iPad af kunnen krijgen. Groeten, Freek 3
12 februari Ik sta gisteren naast Wigge die net uitgelaten is en ik kijk naar beneden. In een flits denk ik “flankhaartjes”, meteen gevolgd door “nee, dat kan niet”. Dat zit zo: bij de meeste drachtige teefjes gaan bij het eerste uitzetten van de buik de haren in de flank een beetje naar buiten staan. Zichtbaar voor de geoefende fokker, maar voor anderen vrijwel niet. En dan zit je daar ook een beetje op te wachten, weet je wel. Het zijn gewoon de eerste tekenen dat de natuur z’n (haar?) werk doet, want voordat de buik dikker begint te worden, dat duurt nog weer wat langer. Maar nee dus, gezichtsbedrog, weer zoiets van wens en vader en gedachte. Ik ben net even bij Ditmar wezen buurten, effe vragen in welke week dit natuurverschijnsel plaatsvindt, maar die zegt ook: derde week. Maar toen zei ze ook: “ja, ik denk steeds dat ik het bij Rhona zie”. En nu zit ik dit stukje te tikken en denk ineens “zou die Floyd misschien een keer ’s nachts op vrijersvoeten zijn geweest, de lummel”. En dan lijkt die oerhuil van hem me meer iets van uitlachen. Misschien zat ie me wel gewoon uit te lachen….. We houden jullie op de hoogte, maar we gaan eerst met Wigge en Roon in Zeeland uitwaaien. Groeten, en nu ga ik weer verder met inpakken 3
7 februari Wat een wind de laatste dagen. Maar de weermannen hebben beterschap beloofd. Toen ik tussen de middag uit Deventer terug reed was het prachtig weer, dus ik heb het dak van mijn auto maar even achterin gelegd. Nou, dan weet je wel weer wat er zo leuk is aan cabrio rijden in februari, ik vond het nogal fris. En die belofte van die weermannen is ook nog niet helemaal uitgekomen. Beloftes, daar staat de fokkerij vol van. Het is bij ons een komen en gaan van gasten. Floyd is inmiddels terug naar z’n baas. Louisianne, bedankt dat we hem in de huiselijke sfeer hebben mogen meemaken. En nu is Keetje op bezoek, een van de twee teefjes van Wigge’s nest van vorig jaar. Een trotse eenjarige ex-pupper die deze week haar best moet doen om haar plekje te bemachtigen in de familie. Ze is misschien iets bescheidener dan de onstuimige Rhona, maar ook deze mooie jonge dame kiest haar maatjes. Ben er trots op dat ze mij dan kiest. En als Rhoon buiten iets te enthousiast met Keet wil spelen dan grijpt moeder weer in. “kalm aan dames, we zijn wel aardig voor elkaar hè”, hoor je haar bijna denken. Dat belooft nog wat voor de volgende worp. Groeten uit een zonnig Enschede 3
29 januari Ken je dat, heb je net de boel geregeld, moet het weer anders. Maar soms is het ook wel weer grappig. Floyd zit namelijk eventjes bij ons. Ook wel weer wennen hoor, zo’n slimme reu. Hij was er nog maar net toen wij boodschappen gingen doen. Je verzamelt je spullen, trekt de deur achter je dicht, loopt even om, gaat richting auto en hop: daar staat meneer je recht in je gezicht aan te staren. Goed, de conclusie is dus dat hij niet alleen wil zijn en hij kan ook nog deuren openmaken. Handig dat je dat dan weer weet. De laatste die dat kon bij ons was Dipper, Wigge’s oma. Je vergeet die dingen als ze je er niet aan herinneren. Inmiddels heeft de eerste dekking plaatsgevonden en Floyd weet het nu zeker, leuke meiden hier op het erf. Hij kan ze alleen niet vinden. Vanmorgen gooide hij het op plan B. Ik heb het zien gebeuren. Dat gaat als volgt. Je gaat netjes zitten, liefst half tegen een muurtje. Dan doe je je neus hoog de lucht in, hoofd achterover, diep inademen, je tuit je lippen tot een mooi rondje en laat dan je ogen half dichtvallen als de lucht uit je longen stroomt. Beetje oergevoel er bij en dan huilen alsof de maan schijnt. Hoeoeoeoeoeoouuuuuuhhh. Hee Floyd, kappen nou. Schuldbewust laat hij zijn oortjes hangen. Sorry hoor, wist niet dat je kwaad werd. Verder zijn we goeie maatjes geworden. Groeten, Freek 27
21 januari Opnieuw dwarrelen de sneeuwvlokjes naar beneden. We proberen wel eens ons leven wat meer te ordenen, maar op een of andere manier blijf je altijd met hektiek zitten. Zo speelt ook de vraag wanneer Wigge loops zal worden. We zijn bij Floyd, de wensvader van de aanstaande puppers, op bezoek geweest en dat was me een belevenis. Floyd zit in Nanaimo en dat ligt nota bene helemaal aan de westkust van Canada, aan de Pacific. We hebben er maar een vakantie aan vastgeknoopt, leek ons handiger. Maar ja, dan luistert het wel nauw of ze niet te vroeg loops wordt, want Floyd komt 25 januari thuis. Ik heb Wigge dus bijna iedere avond zitten influisteren dat ze nog niet mag. Ook liefst niet te krap want dan zit je met een vent met een jet-lag, weet niet of dat zo goed werkt. Maar het is dus gebeurd, ze is nu loops geworden. Dus het zou moeten kunnen. Heeft iemand het mailadres van Floyd? Dan kunnen we hem melden dat hij z’n ticket kan gaan bestellen. Groeten, Freek 28