Weblog Q21

 

30 maart 2013, Enschede

Het grote afscheid nemen, het is een van de dingen die bij het fokken van een nestje hoort. Een voor een verlaten ze de kennel, Fiona voorop. Ze heeft Saskia en Alexander meegenomen, en voor hen zetten we alle nieuwe baasjes op de foto. Langzaam wordt het stiller in huis. Als de laatste vertrokken is zit ik met Fleurtje in de kantine. Gone and away hè. Ja Fleur, gone and away. Kom, we gaan een eindje wandelen.

Groeten, Freek & Fleurie

 

26 maart 2013, Enschede

Vriend Freek, mogen we buiten spelen. Het klasje zit als een dolle te studeren, per slot van rekening is het morgen PuppyTest. Maar soms zijn ze gewoon niet meer te houden. Dus heb ik ze maar voorgesteld om American Football te gaan spelen, vanmorgen. Ze hebben wel een beetje ontspanning verdiend en bovendien scheen de zon, best een zeldzaamheid de laatste dagen. Dus ik trap af en zij er achteraan. Maar, helaas, ik had me een beetje in de afmetingen vergist. Nee, ze zijn heel lief en heel actief, maar voor American Football zijn ze echt nog te klein.

Groeten, Freek

 

24 maart 2013, De Lutte

En toen kwam het uitstapje. Een Quailtje is niet af voordat ‘ie op reis is geweest. We proberen ze altijd van alles bij te brengen voordat ze naar hun nieuwe baasje gaan, en zo ook vandaag. Maarrrr, dat viel nog niet mee. Een ijzige oostenwind maakte het vooral de fotografen moeilijk om hun vingers op de knoppen te houden. En de puppers dan? Nou, eigenlijk hebben de puppers er verassend weinig last van gehad. Hun wollige wintervachtjes tot over de oortjes opgetrokken vlogen ze het bos in. En wij maar tellen en bibberen. En na een lange en overweldigende ontdekkingstocht zijn ze bij Ditmar’s moeder in de keuken in slaap gevallen, of eigenlijk meer in slaap gestort. Wat een leven…

Groeten, Freek

 

20 maart 2013, Enschede

Zonnekindje, pfoeh!? Als je talent hebt moet je gewoon hard werken. Engelse les, ok, maar al die trainingen, hartstikke leuk, wel veel. Nou, broertjes en zusjes van pappa’s kant, jullie gaan een druk leven tegemoet. Wat zeg ik, het is al druk. Ze hebben het gras moeten ontdekken, geleerd wat buiten is. And the doctor came. Ja, de dierendokter. Ze zijn gecontroleerd en ze hebben allemaal een bonkend hartje, da’s mooi meegenomen. En ze hebben ook allemaal een spuit gekregen. Dat leek ze niet te interesseren, heb ik andere herinneringen aan, deed best zeer. Maar voor de stofzuigers gingen ze ook niet aan de kant. Bikkels zijn het, stoere neefzusbroernichtjes.

Groeten, Fleur

 

16 maart 2013, Enschede

Tandjes hè. De heren en dames pupper worden zich steeds meer bewust van het feit dat ze tandjes hebben. Wijs geworden hebben we een paar kartonnen doosjes voor ze in hun wereld gezet. Alexander kwam niet meer bij toe hij de bijna perfecte reeks gaatjes in de doos zag. Maar tandjes kan je ook voor andere dingen inzetten. Want kijk, iemand moet hier toch de baas zijn, anders werkt het niet. Als eindelijk de tijd is gekomen dat de puppers wakker zijn dan moet er een plas gedaan worden, een pupperdrol wordt gedraaid en dan…. Dan is het tijd om te zien wie de sterkste is. Tis net de echte wereld.

Groeten, Freek

 

13 maart 2013, Enschede

Wat kunnen ze toch onschuldig kijken, he. Je gelooft ze meteen op hun mooie blauwe ogen, ik wel in ieder geval. “Nee, echt. ‘K heb geen honger, laat maar even”. De puppers eten wat minder goed, en Keet is met een afslankkuurtje bezig. Dat had ik natuurlijk meteen moeten snappen, maar ja, soms ben je te druk met andere dingen. Tot Keet gister haar hele warme maaltijd aan haar kindjes aanbood, en het kleine grut er al verlekkerd voor klaar stond. En eigenlijk hadden we het kunnen weten, zoveel trekjes zijn erfelijk bepaald. Wigge deed het net zo. En Wigge’s oma Merlin hebben we ook een keer uit Noorwegen zien terugkomen na een nestje, broodmager. Ze zorgen gewoon heel erg goed voor hun kroost. Maar wel mooie blauwe ogen he. Geloof dat ik een beetje misselijk word…..

Groeten, Freek

 

10 maart 2013, Enschede

Oom Freek, wat is verhuizen? Dat is als je een ver huis hebt. Oh, zegt de pupper. Maar, oom Freek, als we naar de kennel verhuizen, da’s toch niet ver? Waarom heet dat dan verhuizen? Jaah, mie’n jong, dat is zo. Maar straks, als je weer verhuist, dan ga je wel naar een ver huis. Ohjaah? Waar gaan we dan heen dan? Tsja, ik heb ze maar uitgelegd dat ze een leuke baas moeten uitzoeken En dat ze even moeten vragen of ze dan wel echt naar een ver huis gaan. Maar de stap naar de kennel hebben ze inmiddels achter de rug.

Groeten, Freek

 

6 maart 2013, Enschede

Nee, echt hoor. Ik slaap. En als je me niet gelooft doe ik m’n oogjes gewoon nog iets dichter dan ze al zijn. Tsja, hoe Zen kan een pupper zijn. Neem het er maar lekker van hoor, joch. Fleur is naar de Bobby Robertson training geweest, da’s andere koek. Dan zijn je jonge jaren voorgoed voorbij. Even zonder dollen, he. Nu het tweede nest van vader Floyd hier ligt op te groeien praten wij vaak over het doel van de fokkerij. En natuurlijk fok je pupjes om ze een leuke baas te bezorgen. Maar wij raken er steeds meer van overtuigd dat het goed is om een Flatcoat met vooral goede werkeigenschappen te fokken. We zien wel wat het ons brengt.

Groeten, Freek

 

2 maart 2013, Enschede

Zeg Ditmar, wanneer komt die Bobby Robertson eigenlijk. Huh, dinsdag al? Fleurtje studeert zich suf voor de workshop, hopelijk spreekt die Ier niet met een al te zwaar accent. Ik begreep eerst al niet waarom ze op Engelse les wilde, maar goed. Floyd’s kinderen zijn nu eenmaal ambitieuzer dan sommige andere flatcoaters. Ook de broertjes en zusjes van Fleur (ja, ik bedoel Keetjes puppers) liggen hier in huis al heel ambitieus te groeien. Als kool wel te verstaan, als je even niet oplet zijn al weer groter. Allenig, uhhh, ze moeten nog iets langere pootjes kweken hoor. Dit is ‘m nog niet helemaal.

Groeten, ook van Fleur

 

27 februari 2013, Enschede

Terwijl ik zit te kijken beginnen er een paar neusjes te bewegen. De slaapkopjes komen langzaam bij zinnen. Een slaperig ooglid wordt met moeite opengetrokken, geen erg wijze blik zo. Ik beweeg en de bank kraakt. Met een ruk schieten vijf van de acht kopjes overeind. Ach, de oortjes beginnen ook te werken. De eerste duwt z’n buikje van de vloer af en waggelt een paar passen. Erg vast is het nog niet. Dan staan er vier puppers en beginnen ze om elkaar heen te draaien. De een ruikt aan andermans oor, de ander probeert of je kan drinken uit de snuit van z’n zus, wat natuurlijk niet lukt. Keetje kijkt ook over de rand. Oei, de neusjes werken nog het best van alle zintuigen, ineens leeft het allemaal. Ze moeten maar gauw hun bordje vlees krijgen. Doe ik intussen de lezertjes wel de groeten, bij deze…

Groeten, Freek

 

23 februari 2013, Enschede

Eens kijken. Hoe zou je “duffe bende” dan vertalen. Duf is dull. Zo da’s makkelijk. Bende is gang of crew. Ff checken, terugvertalen voor de zekerheid. Hmmm. Een “saaie gang”. Dat klinkt niet goed. Dan kies ik voor crew. Yes. Meiden, het is een dull crew hier. Maar wat zou “zus” dan in het Engels zijn. Sister: als je dezelfde moeder hebt. Nou, simpel. Wigge is onze moeder en dus zijn wij sisters. Maar wacht eens, hoe heet het dan als je dezelfde vader hebt: ff op Google intikken. Waaaat? Zijn dat ook sisters. Maar dan heeft mijn zus allemaal zusjes op de wereld gezet, het zijn helemaal geen nichtjes. Ik snap d’r niks van. “Zeg, kunnen jullie van hiernaast ff stil zijn, ik zit te studeren hoor”.

(Noot van Freek: Arme Fleur, haar wereld op z’n kop gezet. En Keet werd ook verlegen toen ze net de “Pyramide” deed. Vijf camera’s, er was namelijk ook nog bezoek, op haar snuit gericht. Het was teveel van het goede).

 

20 februari 2013, Enschede

Keetje is een heel ordelijke moeder. De afgelopen dagen hadden haar puppers het een beetje moeilijk. Zo’n periode komt natuurlijk wel eens meer voor, dunne poepies, onrustige slapers. We hebben ze sinds het weekend maar zoveel mogelijk met rust gelaten. Het moederschap lijkt wel wat op topsport hè, en dan moet het nog epo-vrij ook. En Keetje ondertussen maar poetsen. Nou, daar is ze toch wel een stuk beter in dan mama Wigge. Maar een schone kist is voor Keet niet genoeg. Het liefst heeft ze haar regiment strak in het gelid. Keetje gaat voor netjes en mooi. En dus doet zich nu de vraag voor: heeft mama Wigge in Keet nu een Rotterdammertje of een Amsterdammertje als opvolger?

Groeten, Freek

 

16 februari 2013, Enschede

Shhh, stil. Fleur zit rijtjes te stampen. I help, I helped. I retrieve, I retrieved. Ondertussen hebben wij de nageltjes van de puppers geknipt en toen zag ik ineens dat die ene in mijn hand me gewoon zat aan te kijken. Dus ik wenk Saskia en we vielen bijna om van blijdschap. Daar sta je dan al volwassen vent van vijftig. We hadden een mandje klaargezet voor de pups die we geknipt hadden, anders raak je in de war, weet je wel. En ik draai me om … damn Keet, dat kan dus niet hè. Ooh shhhh. I am, I amed. Nee Fleur, die klopt niet. Ik hoor geblader in het woordenboekje. Hmmmm, amed staat er niet in. Tis was lieverd. Voor je het weet zijn de puppers ook al aan de pupperschool begonnen.

Groeten, Freek

 

13 februari 2013, Enschede

Wat gaat er om in zo’n hondenkoppie? Baas laat me weer in de steek? Effe geen zin in m’n puppers? Best lekker zo’n bank, zonde om te laten staan? Mijn dilemma was anders. Hoe maak ik deze foto en maak ik ook Keetje duidelijk dat dit niet de bedoeling is. Nou, om kort te gaan, Keetje heeft gewonnen en dus kunnen jullie nu deze foto bekijken. Trouwens, ook fijn dat Alexander afgelopen weekend in da house (grapje voor Fleur) was. Wat is het geval. Keet heeft één tepel die naar binnen staat. Normaal heeft een hond daar geen last van. Maar als de melkproductie op gang komt is zo’n bult zonder uitgang een heuse uitdaging voor een pupper en dreigt er een ontsteking. En dat moet er dan uit gemasseerd worden. Mannenwerk. Goed gedaan Alex!

Groeten, Freek

 

9 februari 2013, Enschede

We mochten even kijken, vanmorgen. Kijk, natuurlijk weten we allang dat er puppers geboren zijn, hè. Maar we spelen het spel met ze mee dat we van niks weten. Ze houden ons de laatste dagen angstvallig bij mijn grote zus weg, en dus worden we zo ongeveer vergeten, over duffe bende gesproken. Maar vanmorgen, man!! Ik wist niet dat ze zo klein waren. Bijna eng, moest er even aan wennen, aan al die neefjes en nichtjes. En toen hebben ze alle digitale geboorteberichtjes voorgelezen. Het ene schattig na het andere, om misselijk van te worden. Wacht eens, daar was iets mee. Ja ik weet het weer. Toen we in Kaprun zijn geweest vonden ze mij ook zo schattig. En toen hebben ze me steeds maar weer glaasjes water laten drinken. Dat was ook om misselijk van te worden. Niks waard, schattig.

Groeten, Fleurie

 

6 februari 2013, Enschede

We leven in dynamische tijden. Ook onze honden doen hier aan mee. Ditmar en ik hadden twee dagen geleden bedacht wat we voor soort foto zouden maken voor de weblog. Die foto is gisteren daadwerkelijk gemaakt. So far so good (aardigheidje voor Fleur). Maar nu de foto het web op moet is die al weer hopeloos verouderd, door de actualiteit ingehaald. Want die dikke van de twee, die heeft haar acht puppers al op de wereld gezet. Ik geloof niet dat die pups er zelf zoveel van meekrijgen, ze liggen prins- en prinsesheerlijk tegen mama aan in de werpkist te genieten van hun eerste dag. En onze andere drie, ach. Mama Wigge liep vanmorgen als een trotse jonge oma over de weg. Nicht Rhoon was helemaal over d’r theewater, ze wist niet hoe snel ze na haar ochtendplas weer rechtsomkeert moest maken om te checken wat zich in die andere kamer afspeelde. En zonnekind Fleur ….. ja, ’t wat onnozele kind. Ze liep een beetje verlaten naast me met een blik in de ogen die ik niet anders kon interpreteren als “ja wat nou????”

Groeten, Freek

 

3 februari 2013, Enschede

Hoi allemaal. Gisteren zijn we met z’n allen naar Bussloo geweest. Tante Rhoon moest aan het werk. Nou ja moeten??? Zij mocht leuke dingen doen, wij moesten in de auto liggen wachten tot onze baas een keer uitgespeeld was met z’n aaifoon. Maar goed, in ieder geval hebben we nog een paar eendjes laten opfladderen, mijn mamma en ik. En toen we daarna uit de auto kwamen was daar ineens mijn grote zus Keet. Onwijs Keet, wat zie jij eruit. Iedereen keek blij, maar dit heb ik ‘n keer eerder gezien. Toen zag tante Rhoon er ook zo uit en toen had ze nergens meer zin in. Dus dat logeren zal ook wel een grote duffe bende worden.

Groeten, Fleurie

(Noot van Freek: op de foto nemen Saskia en Alexander, de bazen van Keet, voor een paar weekjes afscheid. Maar ze komen natuurlijk heel vaak kijken hoe alles gaat)

 

27 januari 2013, Enschede

Vet man. Zusje toch, wat is er met jou gebeurd. Hmmm, misschien had ik dat anders moeten zeggen. Vet is iets te confronterend. We tellen nu bij Engelse les, yes. One, toe, three. Jij komt dus buurten over one week, hè zusje? Mama Wigge is ook helemaal in de war. Die is best lief als ze warhoofd is, en niet bij vriend Freek weg te slaan. Normaal mogen Rhona en ik helemaal niet ruig spelen, maar nu vindt ze alles best, oonz mama opperhoofd van de club hier. Zullen de hormonen wel zijn. Huh, hoezo ben ik vroeg-wijs. Wat was wijs ook weer in het Engels? Slim toch? Slim is my middelname. Mijn pappie is Floyd en dat is de slimste pappie die er is. En de pappie van de puppers van mijn zus. Of is dat nou ingewikkeld?

Groeten, Fleurie

 

20 januari 2013, Enschede

Man, best fijn hoor om je mand aan de warme kant van het huis te hebben. We zijn er net even uit geweest. Alles is wit, vrieswindkracht zes om je oren. Nou, dan wil je wel binnen zitten. Met een beetje geluk doen ze straks de haard aan. Kan je lekker tegen een mens aan gaan zitten, naar het vuur kijken. Eens even zien, waar waren we gebleven. Mijn zus woont dus in Purmerend. Ze is een paar weken geleden op bezoek geweest. En heel grappig, toen was mijn pappie Floyd er ook. Ze vonden elkaar leuk, dat zag ik meteen al. Mijn pappie is ook leuk, anders kon ik niet leuk zijn. Ze zijn af en toe weg geglipt en nu is mijn zus zwanger. Dat schijnt er zo bij te horen. Hoe het precies zit weet ik niet, maar ik heb zo’n idee dat ik daar nog wel een keer achter kom. Ze twittert me af en toe, mijn zus Keet. Moet je ook eens doen op FB Keetje Twitter.

Groeten, Fleurie

 

11 januari 2013, Ameland

Fleur hier. Ja, DE Fleur, de internetpersonality van Quail’s joenoow, of hoe schrijf je dat. Ik zit op Engels, gaaf hè. Misschien mag ik nog wel een keer naar de Heimat. Ik weet al wat down is, en dat hier daar ook hier is. Maar dit verhaal gaat niet over mij. Het gaat over Keet, je weet wel, die andere internetpersonality van Quail’s. Keet is mijn zus, mijn grote zus. Quail’s Cassio’s Caitlin. Mijn zus komt wel eens op bezoek. Ze woont in Purmerend, de mazzelaar. Veel dichter bij zee dan wij hier. Wij gaan maar af en toe naar zee. Lekker scheermes crackers gappen uit de branding. Willen ze niet, die bazen van mij, maar ik ben toch veel sneller. Soms komt mijn pappie ook op bezoek, misschien ben ik ook wel een mazzelaar. Ze noemen me soms een Zonnekind. Oh, wacht. Het ging niet over mij. Nou okee, volgende week verder.

Groeten, Fleurie