Weblog Q22

Lotgevallen van de Nimble Twins. Nicolas (rood) en Nippon (blauw)

9 november 2013, Enschede

Het is een soort inkomende en uitgaande post de laatste dagen. Gisteren is Chaplin als inkomende post aangekomen. Z’n meest intieme brief is onder de microscoop gelegd en in orde bevonden. Opgelucht kwam hij met z’n baasjes aan op de Roodmolenweg. Ondertussen hebben Nip en Nic hun laatste klusjes afgehandeld. Ik heb met mijn domme kop onder de wind de puptest van Nic staan filmen en heb hem met mijn warme sokkenlucht een beetje in de war gebracht. Dat moet ik de volgende keer anders doen. Maar gelukkig wilden ze hem nog wel hebben, zijn nieuwe baasjes. Wat zeg ik, ze wilden zo graag dat ze een kwartier te vroeg binnenkwamen. Nip moest eerst nog uitgezwaaid worden. En nu is het stil, de rommel opgeruimd, laatste foto’s geselecteerd, postvakje “uit” weer in de kast gezet. Oh, ja. Chaplin. Geduld, als alles goed gaat vertel ik over hem als de Q23-weblog start…..Groeten, Freek

 

5 november 2013, Enschede

Het huis wordt te klein voor de twins. Gisteren is er zelfs eentje uit z’n huis geklommen om de kantine te kunnen verkennen. En vervolgens kreeg ik op mijn kop dat ik niet gekeken heb welk Nimbletje dit geweest is. Alles is informatie mopperde mijn lief, ach ja. Nu zal het nieuwe baasje zelf moeten ontdekken oftie d’r eentje gekocht heeft die ondeugend is, eentje die nie luustern wil. En tijdens het inhaal-uitstapje waren ze nog wel zo lief geweest. De familie Kolner hebben ze helemaal ingepakt, tot ze in slaap vielen. Inpakkertjes zijn, net als opa BeeBee, die was daar ook goed in.

Groeten, Freek

 

1 november 2013, Enschede

Afgelopen woensdag hebben de twins kennis gemaakt met de dokter. Ze wilden alleen maar mee nadat we gezegd hadden dat we naar de sportarts zouden gaan. De boys zijn namelijk helemaal verzot op American Football. Ze zeuren de hele tijd of ze van die stoere helmpjes mogen, en van die brede nepschouders. Ik heb ze gezegd dat hun snuit zo hard groeit dat het helmpje dan na het sporten helemaal vast komt te zitten en dat vonden ze zo eng dat ik me er voorlopig uit gered heb. Ze zullen vast een keer ontdekken dat ik ze genept heb, maar goed, inmiddels heeft de dokter geconstateerd dat ze hartjes hebben en ze heeft er een spuit in gezet, dus ook dat stukje is voor elkaar.

Groeten, Freek

 

27 oktober 2013, Enschede

De tijd van het ontdekken is definitief begonnen voor de twins. We hadden vandaag het traditionele Quails uitstapje gepland, maar de wind ging zo tekeer dat we dat maar anders gedaan hebben. Op een rustig moment zijn we met ze, en met het bezoek, aan de wandel geweest in onze tuin. En in de paardenwei, waar zo’n prachtige plas regenwater lag, omzoomd met modder. En uiteindelijk hebben ze zich vermaakt met springmateriaal in de rijbaan. Jullie snappen wat er daarna gebeurde, na een zwakke poging tot mopperen zijn ze als een blok in slaap gevallen. Hoe hard we ook zaten te kletsen, of je nou tegen de werpkist tikte of wat dan ook, niet meer wakker te krijgen. Munt, definitly munt. Alleen een ooglid optrekken, dat lukte nog.  

24 oktober 2013, Enschede

Hoe kleiner iets is, des te sneller het kan bewegen. Deze algemene wet gaat ook in Flatcoatland op. De twee kleine Nimbletjes kunnen bijvoorbeeld heel hard kwispelen, zeker nu ze voor het eerst vast voedsel krijgen. Man, man, man, wat gaan die staartjes tekeer. Ik moest mama-Wigge even vasthouden om te voorkomen dat ze met haar grote mama-snuit in een keer al het vlees voor de boys zou wegsnaaien en heb dit fantastische schouwspel zitten bekijken. Top-amusement, hoor, ik kan me niet voorstellen dat Nic en Nip slechte eters zullen worden. Maar ja, kleine mannetjes zullen groot worden, en dan staan ze straks rustig met hun elegante grote mannenstaarten te zwieren. Zal ook wel mooi zijn.

Groeten uit Enschede

 

20 oktober 2013, Enschede

De socilisatie van Nic en Nip gaat fantastisch. Speciaal voor de boys heeft de hele buurt hier een zwarte cross georganiseerd. Top gedaan jongens. De hele week zijn ze een groot kamp aan het opbouwen geweest met een heus rennerskwartier en zo. Vrachtwagens reden af en aan en sinds gister zitten we hier in de herrie. Vandaag hebben de locale bravourpikkies hun gestripte crossauto’s vakkundig aan gort gereden en nu zitten ze aan het bier. De twins hebben we vanuit de tuin laten meekijken naar dit spektakel, en ze vonden het geweldig. Meteen even de nageltjes geknipt, topdag. Eens zien wat we volgende week weer kunnen verzinnen.

 

17 oktober 2013, Enschede

Als je maar twee puppers hebt moet je iets verzinnen om genoeg bezoek binnen te krijgen. Nou lukt dat aardig hoor, want ze worden overdag bezig gehouden door de schilders die hier in en om het huis bezig zijn. En die moeten ook boterhammen eten, dus dat komt goed. Gisteren is Lenk met haar hondjes komen buurten, maar ik geloof dat de dames gewoon vergeten zijn om zo’n mooie socilisatie mee te pakken. Lenk vond ze zelf natuurlijk wel schattig. Hee, daar heb je dat woord weer. En toen kwamen ook de nieuwe baasjes, een heeft zelfs een mega-gapende Nic vastgelegd. Die was vast moe van z’n omzwervingen. Je moet namelijk weten, de boys hebben inmiddels een poepserre, het begin van de zindelijkheid. De plas valt nog soms aan de verkeerde kant, maar ze doen hun best hoor, onze Nimbletjes.

Groeten uit een herfstig Enschede, Freek

 

13 oktober 2013, Enschede

Ja weet wel, ik heb woensdag verzaakt. Het werk ging even voor, en dan helpt het ook niet echt mee dat de hele woensdagavond aan de FRC besteed moest worden. Maar ondertussen zit ik hier naast twee enorm stoere knapen. Ik weet niet of ze ook het GelreDome helemaal vol kunnen krijgen maar wat mij betreft zijn ze minstens zo leuk als N&S. Nick en Simon ja. Van de week heeft mama Wigge voor het eerst de pyramide gedaan. Vonden ze leuk, de melk spoot in het rond. Ditmar was net op tijd om een foto te maken. Stoer maar beschaafd, de grom doen ze nog met rrrrrrrrrrr. En ik vraag me ook af of we ze straks nog wel uit elkaar kunnen halen, de onafscheidelijke Nimble-twins. Maar dat is voor later zorg.

Groeten, Freek

 

7 oktober 2013, Enschede

Gister, om half een, toen ik de kantine binnenliep op Wigge uit te laten, viel de deur achter me in het slot. Op dat moment schokten de iets te dikke kleine lijfjes van Nic en Nip. En dat had ik dus nog niet eerder gezien. Het betekent iets, namelijk dat hun oortjes het beginnen te doen. En ze waggelen ook. En ze hebben scherpe nageltjes, waarmee ze zich aan het kleed vasthouden als je ze wil opakken, dus die moeten bijgewerkt worden. Het begint al aardig wat te worden, de Nimble-twins.

Groeten, Freek

 

2 oktober 2013, Enschede

We wegen ze maar wat vaker, deze twee. Want ja, geen concurrentie hè. Dus Nip en Nic groeien als kool. Wat zeg ik, als courgette. En wie nog nooit courgettes heeft zien groeien, nou, die kunnen er wat van hoor. En onvermijdelijk komt dan het mandje in beeld, kan je meteen de werpkist even verschonen. Maar, och toch. Ze passen d’r al bijna niet meer in. De boys hebben trouwens ook net bezoek gehad. We hebben wel minder blije nieuwe baasjes op deze manier, maar vanavond was het in ieder geval weer gezellig voor ze. En ze zien en horen inmiddels alles. Ook hoe tante Fleur, tante Roon en tante Saar komen buurten. Moet je wel even Wigge een kamertje verder zetten, want die heeft nog wat moeite met delen. Logisch eigenlijk, het vermenigvuldigen was ook niet zo gelukt deze keer.

Groeten, Freek

30 september 2013, Enschede

Goed, nou blauw. Om de essentie van blauw te kunnen uitleggen moet je eerst weten waarom rood de eerste is. Dat zit zo. Ooit was er een pupper, lang voordat het woord pupper uitgevonden was. Die pupper had een rood bandje en werd uitverkoren om z’n leven te leven met de vrouw die nu mijn vrouw is. En die kreeg de naam Boyd. Gewoon, omdat ze dat leuk vond. Maar dat moest beginnen met een R. Dus ze had een probleem. Maar een ander ding was geen probleem, z’n bandje was rood. En hij was de eerste reu van mijn lief. En daarom krijgt de eerste reu van een nest een rood bandje. En wit doen we niet, dat wordt vies, dus is blauw de volgende. Logisch toch? En z’n naam, die van nu bedoel ik. Die moet dus met een N omdat we dat nu eenmaal doen. En omdat Simon niet met een N begint, maar er mee eindigt is dat dus niks. Wijken we uit naar de paarden dan is Nippon d’Elle een fenomeen, Google maar. En daarom is Nippon dus blauw, capice.

Groeten, Freek

25 september 2013, Enschede

Is het in theorie mogelijk dat twee mannen de weg kwijt raken in een kist waar maar liefst tien tepels en een toegewijde mama aanwezig zijn? Je zou zeggen dat dit niet zomaar tot problemen zou moeten leiden. Maar bij de nachtelijke controle rondes die ik doe kom ik toch af en toe een zwervende pupper tegen die mopperend aan het verkeerde eind van de werpkist z’n broertje zoekt. En z’n mama. En de tepel. Nee, dan overdag. Het is een wonderlijk schouwspel, maar met zo weinig vraag produceert moeder weinig melk. En daar hebben ze dus het volgende op gevonden. Je drinkt wat, maar je start niet aan het uiteinde. Nee, dat doe je op de een-na laatste tepel. En als die het niet goed meer doet schuif je soepel door naar de volgende. Sterke aanpassing, toch…..

Groeten, Freek

22 september 2013, Enschede

Nou okee, dan zal ik het nog even uitleggen. Wie wie is kan je het makkelijkst onthouden aan, ja aan Nic(k) en Simon. Beetje een risico momentje om die namen te noemen, want ik geloof dat niet helemaal iedereen wegloopt met die jongens, maar goed. Die heten zó, en niet andersom. Dus niet Simon en Nick. En wij hier bij Quails hebben ook zo onze tradities. De eerstgeboren reu krijgt hier al sinds jaar en dag het rode bandje. En daarom heet de rode Nic, zonder K. Ik wilde hem liever Nikolas noemen, van Nike (spreek uit niekeeh, betekent “de overwinnaar”) en Laos (betekent “van het volk”). Ach ja, als ik die discussie gewonnen had, had ik nu Nik zonder c moeten schrijven, had ik het nog steeds moeten uitleggen. Maar verder wordt er hier eEeEenorm geslapen, gedronken en gegroeid hoor. Ze hebben zelfs al een voorkeursteep, onze Nimbeltjes.

Groeten, Freek

18 september 2013, Enschede

Lang heb ik getwijfeld of ik wel een weblog over dit smurfennestje zou willen schrijven. Maar toen ik vanmiddag, moegestreden, thuis kwam en de twins ingelukkig bij mamma Wigge zag liggen ging ik voor de bijl. Bovendien, stel nou dat we over tien jaar nog steeds flatpuppers fokken en alleen de Q22 files ontbreken. Dan durf ik me natuurlijk ook nergens meer te vertonen. Kortom, ook Nic en Nip verdienen het om internet personalities te worden. En om heel eerlijk te zijn, het schrijven van deze weblog helpt ook om gedurende een paar weken de dagelijkse beslommeringen te doorbreken. En dus, TaTa, daar gaat de eerste somberheid. De afgelopen dertig seconden heb je niet aan Prinsjesdag gedacht.

Groeten, Freek