Weblog Q23

Zondag 19 oktober 2014

A Touch of Tarn 17,

Lieve Gina,

Ik moet zeggen dat ik de hoop al opgegeven had. Ze hielden angstvallig de kopers bij me weg, en eerlijk gezegd vind ik tellen tot vier niet zo’n probleem, maar negen pups en al die kopers die elke keer weer met andere mensen samen komen, ik was het overzicht kwijt. De vorige keer hebben ze me vies in de steek gelaten en al m’n kinders weggegeven. Gewoon weggegeven. Vrijdag begon de ellende weer, ziek word ik er van. Ze sluiten me op in de hal en hop, weer eentje weg. Maar, vanmiddag, ik ben gek van blijdschap. Een meisje om te blijven, zo helemaal te gek man. Alleen het voeden gaat een beetje een probleem worden, want uit dat verdorde landschap op mijn buik gaat niet zoveel melk meer komen. Hoe heb jij dat eigenlijk gedaan? Nou goed, daar heb je een baas voor he. Ze hebben ook wel iets goed te maken. Maar ze is zo leuk joh, mijn Touch.

Groetjes en tot snel, Rhona

Zondag 12 oktober 2014

A Touch of Tarn 16,

Het is vrijdag ochtend. We zijn samen de kennel aan het schoonmaken en daar kunnen we de puppers niet bij gebruiken. De puppers vermaken zich uitstekend in de tuin, slopen een vaste plant in de border en draaien een topkeutel in het gras. Wat moet je ook anders, als een zes weken oude draak in huize Quail’s. Hoe moeten we Roon bij deze apen doen. Om dit dilemma te onderzoeken loop ik even om. En ja hoor, ik snap werkelijk niet hoe ze het doen, maar tegen de tijd dat ik bij de dit jaar aangelegde ingang van de tuin aankom staan ze aan de poort te rammelen. Hoezo, de tuin is te klein voor dit clubje snelle jongens. Toe maar. Rhona erbij, ze probeert ze nog te ontwijken en sprint het gras op, maar een moeder met een volle milkbar moet ook wat. Ze berust er in dat het negental van onderaf vastzuigt. Roon kies dan een makkelijk plekje bij een stukje muur, maar ze worden groot. Ze duwen haar bijna omhoog als ze aanvallen. En dan zie ik het geburen, crowdsurfend wordt ze naar de deur gestuwd, alwaar ze moeders met liefde weer neerzetten. Milkbar is closed, for now. Even later staat ze op het gras, moe: “zeg, kunnen jullie niet gewoon weg ???”

Groeten uit Enschede, Freek

Zondag 5 oktober 2014

A Touch of Tarn 15,

“Zeg meneer de grote meneer”. “Ja jong, watist”. “Hoe oud is oud”, de pupper kijkt me wijs aan. “Oud is als je niet meer jong bent” Nou maar hopen dat ie even in de war is. Nieuwsgierig zijn ze in ieder geval. De grote kennel is al niet groot genoeg meer, buiten is wat ze willen. Tenminste, ze willen buiten als jij buiten bent. Als je ze buiten hebt om de boel op te ruimen willen ze natuurlijk binnen. En dingen ontdekken he. Ze hebben inmiddels door dat het gras ’s morgens nat is, en als je dan eten hebt gehad kan je hele mooie punkkapsels maken. Grassprieten en voer verstijfselen prachtig. En met het mooie weer van de laatste dagen kan je ze met een gerust hart hun gang laten gaan. “Is Bob Dylan oud?” Ik schiet in de lach. “Wat is er”, zegt ie, “je blaft heel raar”. Maar tijd voor een antwoord had ‘ie niet, hij schoot achter de rest aan. Hoe doen ze dat toch, die snelle en slimme aapies. En wat zingen ze daar? “The answer my friend, is growing in the wind”. Als ik later die middag boven in de kast de CD van Bob zie staan moet ik toch even kijken, en wat denk je: leeg…..

Groeten uit Enschede, Freek

Maandag 29 september 2014

A Touch of Tarn 14,

Als je groter wordt lijkt het net of je wereld kleiner wordt. Maar iedereen die langer dan vijf weken rondloopt weet dat dit niet waar is. Nee, je wereld wordt kleiner omdat je grotere stappen zet. Bovendien, leg dat hele concept maar eens uit aan een pupperklasje van deze leeftijd. Voor je halverwege bent zitten ze alweer te ravotten, zeker met zeven kereltjes. Tijd om hun wereld een stukje groter te maken. Dus wij beginnen er een paar dagen geleden aan, hopend het proces tijdig te kunnen afronden voor het bezoek zou komen, maar nee. Ik grijp naar het handboek “een grotere wereld voor FC-Pups, deel 2” en kijk snel op de pagina “wat te doen bij tegenvallers”. Bezoek komt te vroeg….. Oplossing: geef ze een kop thee. Dus vraag ik ze of ze willen helpen. “Ja maar natuurlijk, graag”, was het antwoord. Kijk, daar heij-wattan. Moet die jongens van dat handboek maar eens een briefje schrijven…

Groeten uit Enschede, Freek

Zondag 21 september 2014

A Touch of Tarn 13,

Ze zijn snel. Ze bewegen snel, maar ze ontwikkelen zich ook snel, de puppers. Zo zit er bijvoorbeeld al een heel regiment tandjes in. En dan die eetlust, ongekend. We voeren de puppers al bij en om het allemaal in goede banen te leiden doen we dat op het moment pup voor pup. Maar wat wil je ook, ze hadden al honger toen ze nog bij MAMA Roon intern waren. We hebben het even opgezocht, maar MAMA Roon was nog een brokkenpupper. Zo’n eentje die heeft moeten opgroeien op iets waar je eerst prut van moest maken. Later maakte het (KRAKRAKRAKRAK) dan wel weer een gezellig geluid, maar toch, een brokkenpupper is een pupper uit de voedingsmiddelenindustrie. Niet slecht op zich, maar tegenwoordig gaat dat anders. Deze apen eten al compleet-vlees met alles drop en dran. Daar worden ze stoer van. En soms duizelig, maar dat komt misschien ook wel omdat ie niet doorhad dat op de kop lezen voor gevorderden is…..

Groeten uit Enschede Freek

Zondag 14 september 2014

A Touch of Tarn 12,

Wow. Hmmmm, die is mislukt. Grrrrauwwww. Zo, die is beter. De puppers oefenen op lawaai maken. Nou, dat lawaai lukt best wel, maar netjes grommen en blaffen en alles er tussen in, da’s een stuk moeilijker. Net zoiets als dat de poort naar de serre openstaat. Ze willen die keutel best wel op de krant doen, maar soms haaltie het dan net niet. Hun domein is sinds drie dagen groter en ze hebben best lol in hun grote wereld. Nee, de weg terug vinden in je Roondomein, als mama net voorbij is geglipt en je broertjes en zusjes te eten geeft, dat valt nog niet mee. Maar het is wel ons Roondomein. Wegwezen jij. Je voer of je leven: wa-wauw!

Groeten uit Enschede, Freek

Zondag 7 september 2014

A Touch of Tarn 11,

Het gebeurde donderdag morgen, om ongeveer half zes. Ik word wakker van Rhona. Dat gebeurt iedere ochtend rond deze tijd. Ik ga naar beneden en loop met Roon naar de puppers. Maar ze wil er niet naartoe, ze kijkt alleen maar naar de deur. Dus gaan we naar buiten, ze zal d’r wel even uit moeten. Ik ben nog geen vijf stappen buiten of ik hoor “klik” achter me. Om me vervolgens te realiseren dat ik geen sleutel heb gepakt. En op blote voeten naar buiten ben gelopen. En alleen een shirtje aan, verder niks. Ik loop achter Roon aan, wat moet ik anders. Om bij de weg een auto te zien, naar mij toe gericht, met de lampen aan. Ik spring terug, gênant. Ik wacht een half minuutje of zo en kijk nog eens, staat er nog steeds. Waar is Roon, ik roep. Niks. Nog eens roepen, lichte paniek. Ja, daar komt ze aan. Da’s de eerste helft, nu weer naar binnen. Ik merk dat ik slenter, koortsachtig nadenken. En dan gaat langzaam de deur open en kijk ik een slaperige Ditmar aan. Ja, ik leg het je straks wel uit hoor….

Groeten uit Enschede, Freek

Zondag 31 austustus 2014

A Touch of Tarn 10,

Op de een of andere manier viel het niet mee om de goede balans te vinden, de eerste paar dagen. Rhona was vaak onrustig. We verdelen de nachten en ik heb het eerste deel voor mijn rekening genomen. En als Roon dan even wel lekker op haar gemak was dan hielden de muggen mij gezelschap. Kijk, daar zit je niet op te wachten, maar een vochtige nazomer als dit jaar….. Nu de deuren van het huis allemaal voor haar open staan is echter alles in evenwicht. De pups groeien als kool. We wegen ze iedere dag. De eerste keer pakten we routinematig een kratje om de gewogen pups even apart te zetten, werkt makkelijker. Draai ik me om voor nummer twee: krat leeg!!! Ze was het er niet mee eens, Roon organiseert haar clubje zelf. Ze pakt ze soms zachtjes tussen de tanden en legt ze waar ze ze hebben wil. Het moet allemaal precies zoals mevrouw het wil.

Groeten uit Enschede Freek

 

Zondag 24 augustus 2014

A Touch of Tarn 9,

Aan het einde van iedere navelstreng groeit een pupper. Een pupper die zich moet gaan voorbereiden om onze wereld te betreden. Het arme ding zal zich los moeten gaan maken van de mama, van de MAMA. En om dat te doen moet ‘ie groeien en om te groeien moet ‘ie voer hebben. Nu zit de pupper nog vast aan de MAMA, die navelstreng is een lifeline van ongekende proporties. Alle goeie dingen komen er aan en worden direct doorgestuurd naar de hongerige pupper. Een soort Rotterdamse haven in het klein. En onze Roon heeft ten minste zeven van die lifelines die constant alle fijne stoffen uit haar systeem wegzuigen. Zeven keer kleine honger maakt een grote honger. De keukenkastjes hoeven nog net niet op slot (goede opvoeding), de vaatwasser heb ik als te bewaken domein maar even opgegeven. Maar het meest opmerkelijk vind ik haar soort van slaap, waarin ze een oor vrij heeft gemaakt om belangrijke geluiden te monitoren. Zoals knisperende plastic zakjes. Shhh, Roon slaapt (toch?).

Groeten uit Enschede Freek

Zondag 17 augustus 2014

A Touch of Tarn 8,

Een roedel heeft zo z’n regels. Er moet er eentje de baas zijn en bij ons clubje is dat Wigge. Ze is in het verleden wel eens uitgemaakt voor Wigge warhoofd, maar dan doe je deze hond tekort. Wigge heeft een natuurlijk soort “de baas” zijn in ons roedeltje, haar leiderschap staat niet ter discussie. Afgelopen week werd Rhona met de dikke buik op een hele nette manier het ruig spelen belet, Wigge liep er op een mooi getimed moment voor langs en het was duidelijk. Vanmorgen liet ik ze uit en toen had ik zelf een man met drie honden, iets verderop op de weg, gemist. Wigge stormt de weg op, luid blaffend en ik wordt even zenuwachtig. De man maakt een gebaar, een soort “ga terug naar huis”. Wigge reageert direct, stopt, blijft even staan kijken, kijkt om en ziet dat het goed is. En toen was het goed. Waakzaam, beschermend, helder en eigenlijk heel vriendelijk. Mooi.

Groeten uit Enschede, Freek

Zondag 10 augustus 2014

A Touch of Tarn 7,

Gistermorgen liep ik met ons drietal over de weg richting de mais. Wigge en Fleur, die nu veel meer samen optrekken dan normaal, zien wat ik ook zie. Een haas glipt de mais in. Ik zie ze aanzetten en geef een brul. Waarna ze, ook enigszins tot mijn eigen verbazing, omkeren. Vol energie, vooral Fleur ontploft zo ongeveer. Dus die energie moeten ze dan maar op elkaar uitleven. Rennen, grommen, mekaar in de voorpoten bijten, over kop vliegen. Per ongeluk pakken ze een keertje Rhona mee in hun spel. Rhona die het hele schouwspel aanstaarde terwijl ze rustig met me meewandelde. Verwarring, oh ja, jij was zwanger he. Ze zijn echt heel lief voor tante Roon, die al aardig vol begint te worden.

Groeten uit Enschede, Freek

Zondag 3 augustus 2014

A Touch of Tarn 6,

Naar Oban voor een dekking. Vijf woorden, iets meer lading in de uitvoering. Wonend in Enschede doe je er een uur of drie over om bij de boot van Hoek van Holland te komen. Rustpuntje met koffie bij Cindy en Martijn, waarvoor dank, en daarna een rustpunt van een uur of acht op de boot. De dag is een aardig eind om als je in Harwich de boot af rolt en dan gaan we vol goede moed aan de linker kant rijden. Een kleine 900 km wel te verstaan. Kijk, dat is teveel voor twee Tukkers zonder al te veel ervaring in links rijden. Dan wil je daglicht en rust in je lijf. Dus na zo’n 300 km wachtte het hotel, in Long Whatton. Proberen te slapen in een bed voor mensen van 1.75 m. Dan ontbijt (English) en verder. Autobahn tot Glasgow, dan door Glasgow en dan 80 km kronkelweggetjes tot Oban. Niks an, eigenlijk. Waar zit die hond. Ah, derde weg links en dan rij je er zo tegen aan. Zeg Dit, uuhhmm. Het wordt wel een heel klein weggetje. Om kort te gaan, dat pad konden we bijna helemaal terug, min of meer gecoacht door Caroline via GSM. Maar toen was “the view” ook wel fantastisch …. And this is where it happened.

Groeten uit Enschede, Freek

Zondag 27 july 2014

A Touch of Tarn 5,

Soms moet ik het werk even voor laten gaan, dus wat er vandaag gebeurde moest ik horen toen het feest voorbij was. Onze zwangere Rhona kwam uit het Q17 nest, zus van Reggae. En toen Roon zelf aan haar eerste nestje toe was heeft ze een beste kerel gebaard, genaamd Justus. Reggae en Justus hadden vandaag een feestje en daar waren nog wat andere Quailtjes uitgenodigd. Om niet alleen maar wat rond te hangen hebben ze een wedstrijdje gedaan. Noem het maar Mimi’s slotdag, maar dat doet andere trainers en helpers weer tekort. Je moet weten, onze focus ligt sinds Q17 meer op de werkkant van de Flatcoat, en oh oh oh, wat kunnen de voorjagers je dan blij maken zeg. Want niet alleen Reggae (Q17) en Justus (Q20) presteerden, nee ook Peer (Q18 van Wigge), Ice (Q19 broertje van Fleur, zoon van Wigge) en Juntos (Q21 van Caitlin) haalden een B. En de jongste won ook nog. Kijk, een Full House, zal ik maar zeggen. Net zo’n Full House als Roons baarmoeder.

Groeten uit Enschede, Freek

Om nog even op Voyeur van vorige week terug te komen, die is ook nog uitgeroepen tot beste paard van de 2014 jaargang van Aken.

Zondag 20 july 2014

A Touch of Tarn 4,

Als je al zeven generaties Flatcoats hebt gefokt moet het niet zo heel moeilijk zijn om vooral gezonde honden te fokken. Er zijn een aantal belangrijke onderzoeken die je moet doen (HD, PL, ogen) en als je hier heel kritisch op bent moet het lukken. Goed, met levend materiaal krijg je nooit 100% garantie, maar toch. Het wordt iets moeilijker als je ook nog jacht-talent, of jachtsport-talent, wil fokken. Maar dat is toch wat wij de laatste jaren nastreven. Een kop boven een artikel in een paardenblad was vorig jaar overduidelijk. Een springpaard fok je met een springpaard. Ik zag het staan en het voelde als een openbaring. Om talent te fokken moet je met talent werken. “Je gaat het pas zien als je het ziet” (beroemde NL voetballer). Ze zijn maar dun gezaaid, die bewezen Flatcoat reuen, die dan ook nog niet te verwant mogen zijn met je eigen teef. Anders hadden we ons wat benzine kunnen besparen. Volgende week weten we of Rhona drachtig is, of niet.

Statistiek Grand Prix Aken, 20-7-2014 (hindernissen tot 1.65 meter). Van de 40 deelnemende paarden stammen er 28 (70%) af van vaders die 1.60 hebben gesprongen. Als we de lat op 1.40 leggen voor de vaderpaarden dan waren het er zelfs 34 (85%).

Op de foto Voyeur, zoon van Tolano (sprong 1.60m). De oma van Voyeur is Galoma en was ook een 1.60 springpaard. Moeder Loma is een Elite merrie, een predicaat dat staat voor uitstekende gezondheid, exterieur en aanleg als springpaard. Voyeur eindigde in Aken tweede, was het best presterende Nederlands gefokte paard. Hij had (ruimschoots) de snelste tijd.

Groeten uit Enschede Freek 

Zondag 13 juli 2014

A Touch of Tarn 3,

Hoe kom je er op om een buitenlandse hond in te zetten voor je fokkerij. Meerdere malen heb ik groepjes dames-flatcoat fokkers zuchtend het rijtje dekreuen door zien worstelen en vaak hoor je dan opmerkingen als “kan niet, want”, “tweede generatie, hmmm” en “oh ja, had ik even over het hoofd gezien”. Mooie discussies, maar geen vent voor Roon. En dus vertrok Ditmar met twee bevriende FC adepten afgelopen januari naar Engeland. En aldaar is haar door een jurylid iets ingefluisterd. Die hond daar, die heeft een infectie in z’n neus, maar die was wel heel goed. Inmiddels is de infectie overwonnen en kan Tarn weer alle leuke dingen doen die zo’n getalenteerde hond hoort te doen. Zoals gisteren eervol vierde worden tijdens de National FCRS Open Test. Kleine smet op zijn CV is dat hij afgetroefd is door nota bene zijn eigen dochter van 26 maanden jong, die tweede werd. Maar dat vinden wij als (hopelijk) aanstaande eigenaar van een Tarnlet meisje natuurlijk niet erg. Gefeliciteerd Caroline en Gill met de mooie resultaten.

Groeten uit Enschede, Freek

Zondag 6 juli 2014

A Touth of Tarn 2,

Josie was een paar dagen geleden op bezoek. Josie is een van Rhona’s dochters uit het eerste nest en ze woont zo ongeveer om de hoek. De ontmoeting tussen moeder en dochter is heel bijzonder. Niks “huh, jij was toch het huis uit”. Nee, Roon is helemaal blij als ze Josie ziet. Ze spelen net even anders met elkaar als je ze op de weg bij huis even uitlaat. En nu ik het zo opschrijf, eigenlijk heeft Roon wel een fase “huh, jij was toch het huis uit” gehad. Toen trad ze stevig opvoedkundig op bij het weerzien, maar nu niet. Roon is klaar voor het nieuwe moederschap, ik hoop echt dat ze drachtig is. Als alles lukt mag ze d’r eentje gaan opvoeden, een meisje, een kleintje. Voor d’r zelf. Met Josie erbij konden wij in ieder geval vast wennen aan het gevoel. Groeten uit Enschede

Freek

Zondag, 29 juni 2014

A Touch of Tarn 1,

Het moet ergens op de terugweg gebeurd zijn dat ik aan “A touch of Frost” zat te denken. Terugweg, terug van waar vraag je je als lezer dan af. We zijn even naar Schotland geweest, op zoek naar Tarn. Om kort te gaan, we gaan een nieuwe poging doen om de weblog bij het Quails nest 23 te starten. Want Rhona zocht hard mee naar Tarn. Tarn was met z’n baasjes (Chris en Caroline Hewison) op vakantie. Yes, in Schotland. Het aardige is dat je hondje een aantal dagen vruchtbaar is, en Schotland is net te ver om een paar keer heen en weer te rijden. En zo is het dus gekomen het dat we nu meer van de Engelse Flatcoat fokkerij weten en twee hele aardige mensen hebben leren kennen. En Roon heeft Tarn ontmoet. Het was een hele gebeurtenis, deze Touch of Tarn, en omdat bijna niemand hem hier kent plaatsen we een mooie foto van hem in deze weblog.

Groeten, inmiddels weer vanuit Enschede Freek