Weblog Q24

Dinsdag 21 april 2015.

De laatste man bleef nog een nachtje langer. Overmacht, en wat doe je dan, he. Dus ik geef hem gisteravond, na een blokje om het huis en even snuffelen bij het net geboren veulen, zijn avondeten. En toen was ie aan. Heb nog geprobeerd om me boven terug te trekken, maar dat vond ie niet goed. Dus ik stap bij mijn vriend in de kennel, vond’ie leuk, hij knaagde uit volle overtuiging op mijn hand. De hand met de iPhone wel te verstaan. Dus ik dat ding in mijn andere hand, maar dat hielp niet. Hij ook aan mijn andere hand. Speeltjes, knaagdingen. Vijf minuten afgeleid. En toen begon hij aan de naad van mijn broek, de lummel. Dus ik weer een blokje rond het huis, maar wat denk je. Niet moe te krijgen! Dus toen ben ik op plan B over gegaan. Als je het niet meer weet: oma er bij halen, werkt altijd. Wigge heeft Joep (want zo noemen ze hem) de rest van de nacht gezelschap gehouden. En vanmorgen?? Niet bij z’n nieuwe baasjes weg te slaan (gelukkig maar). Anders was ie misschien op mijn arm blijven liggen.

Groeten uit Enschede, Freek

Zondag 12 april 2015.

Fleur heeft een goeie neus, maar ze heeft minstens zo goede ogen. Ze is een echte ogen-hond. We hebben vanmorgen gezien dat ze de landkaart die ze met haar scherpe blik kan laden in haar geheugen naadloos aan haar kinders heeft doorgegeven. Net als ons eerste Tarn-nest hebben ook deze puppers een ingebouwde landkaart met navigatie optie. Pupper nummer 1 liep zo vaak terug naar waar hij vandaan kwam dat tester Annelies er hopeloos van werd. Een paar puppers verder schoot Ditmar een mooie foto. Een pupper kwam met een velletje naar de tester en kwam onderweg een bal tegen. De camera pakte hem terwijl hij schalks naar de bal keek, en toch dapper met z’n taak verder ging. Toppertje. We willen de testers bedanken. Alle vier. Was misschien wat veel voor de puppers, maar het is nu eenmaal zo gelopen. En een groot woord van dank aan Chris en Caroline Hewison dat we Tarn mochten gebruiken, wat een tophond. Bewezen Engelse Dual Purpose Flatcoat van het jaar.

Groeten uit Enschede, Freek

Maandag 6 april 2015.

Of ik ze stil wil houden? Wat een vraag! Het voeren van de twaalfling is een tikje een uitdaging. Ze hebben het redelijk snel in de gaten (0,5 sec.) dat je met voer aankomt en dan gaan de keeltjes open. Opdat je maar snappen wil waar dat voer in moet. Vervolgens moeten de twaalf gesorteerd worden, dik bij dik, slank bij slank. Die slanke zijn namelijk slank omdat ze wat langzamer eten en daar kan je geen dikke bij gebruiken. Ik ben dus ingeschaald om ze te vermaken en te sorteren. Dus ik denk, het zijn acht kerels, laten we maar gaan voetballen. Er ligt zo’n mooi klein en zacht groen balletje in de buitenkennel en al snel had ik er een paar die echt goed keken naar dat rollende groene ding. En heel gericht een pootje uitsteken om het tegen te houden. Missie geslaagd. En de meisjes? Pure liefde.

Groeten uit Enschede, Freek

Zondag 29 maart 2015.

Nu ze aan de buitenwereld hebben kunnen snuiven willen ze steeds meer. Maar hoe nu deze ondernemende puppers bezig te houden. We hebben geen mini jagertjes die met mini geweertjes op mini fazantjes kunnen jagen zodat onze Fleurtarnlets ze kunnen opzoeken en apporteren. En dus, eureka, daar hebben we nu een hindernisbaan voor gemaakt. Klimmen over de Teddybeer was een beginnetje, inmiddels zijn ze aan de slang toe. Met de grootste lol rennen ze er doorheen. Sommigen gaan zo snel dat ze niet eens in de gaten hebben dat er ook nog een kijkgat halverwege zit. Moegezwoegd staan ze daarna tegen de tralies te zeuren om voer. Werk maakt hongerig. En proper dat ze zijn, een paar heel precieze puppers leggen hun keutel uitsluitend op donkere foto’s van de NRC. Camouflagekak, als het ware. Wat dan weer heel lastig is voor de baas as tie op z’n blote voeten door de kennel schuifelt. Ze lachen me uit, de boefjes.

Groeten uit Enschede, Freek

Zondag 22 maart 2015.

Moed, beleid en trouw. En zware oogleden. Maar met Fleur gaat het weer een heel stuk beter. Na iedere voedingsbeurt die ik doe controleer ik heel nauwgezet of het goed gaat met de milkbar. Ik droom er zelfs van, dus ik loop nu heel geconcentreerd in de mensenwereld rond, me steeds realiserend dat ik alleen hondentepels mag controleren. Maar goed, dat gaat wel weer over, hoop ik. De puppers hebben hele andere dingen aan hun koppies. Die klommen de laatste dagen in de rekken, gewoon omdat het kon. Best leuk, kijken waar de wereld stopt. Tijd dus om ze een beetje meer wereld te gunnen. Op zaterdag kregen ze de grote kennel, en omdat ze zo braaf waren hebben ze vanmiddag de hele tuin er maar meteen bij gekregen. Het zijn niet van die afwachtende types, of de trotse kopers er maar vast rekening mee willen houden. Nee, ze lopen over van exploratiedrang. Deur open, voetje ertussen!

Groeten uit Enschede, Freek

Zondag 15 maart 2015.

Maandag: we hebben maar niet afgewacht tot de tiet ontplofte, maar veel zal het niet gescheeld hebben. De dierenarts heeft een sneetje gezet en toen het ontstoken weefsel eruit gedrukt en nu kan Fleur tenminste weer een beetje bewegen. Nadeel is wel dat er nu verband op zit. En puppers hebben nagels en dat leek ons niet zo fijn. De conclusie die we hebben getrokken is dat ze nog alleen onder begeleiding mag voeden, ’s nachts dus ook. Woensdag: Fleur begint te wankelen na het uitlaten. Ze blijkt ook koorts te hebben. Weer vertrekt de auto richting dierenarts. Ze blijkt een calciumtekort te hebben. Indien onbehandeld kan dat zeer ernstige gevolgen hebben, maar de behandeling is simpel. Na een injectie, en ’s avonds nog een, is de koorts gedaald en kijkt Fleur al weer een stuk vrolijker. Donderdag: de herstellende tepel begint nu aan de andere kant naar op te bollen, als ik al geen slapeloze nachten had zou ik het er van krijgen. De meest nare gedachten zijn de afgelopen dagen door mijn hoofd gegaan. Vrijdag: de bolling zet niet door, het lijkt wel ingekapseld. Fleur voelt zich duidelijk beter. Beste deel van de week: pups doen het uitstekend. Eentje heeft zelfs een hoger gelegen uitzicht gevonden, en is daarna in slaap gevallen.

Groeten uit Enschede, Freek

Zondag 8 maart 2015.

Om de pups te socialiseren nodigen we bezoek uit. Grappig om te zien dat dit allemaal kopers van puppers worden. Zien is geloven, ik bedoel maar. Trouwens, de puppers zien zelf inmiddels ook. En los daarvan begint nu ook het eerste onderhoud. Ik heb het over nageltjes knippen. Voor nageltjes knippen hebben we mooi licht nodig, en dus hebben we er een mooie dag bij uitgezocht. Maar het mooie licht wil niet echt binnen komen, en zodoende hebben we de puppers vandaag voor het eerst naar buiten gebracht. Zo, daar werden ze eventjes stil van. Eventjes maar hoor. Als de grote boze nagelschaar er aan komt dan krioelen ze alle kanten op. Gelukkig hebben oom en tante Q (van de kennel Q) dit al wel een keertje vaker gedaan. En zo kwam alles goed vandaag. Hopelijk kunnen we jullie volgende week ook weer goed nieuws brengen.

Groeten uit Enschede, Freek

Maandag 2 maart 2015.

Fokdag op zondag. Leuk, zo’n weblog die we ook in het Engels willen doen, maar hoe vertaal je fokdag. Nou goed, die doe ik straks wel. Twaalf kleine puppers halen de scherpte een beetje bij me weg. We hebben sinds de geboorte de nachten in twee stukken verdeeld en ik mag om vier uur naar mijn fijne stille bed. Afgelopen nacht, na de fokdag, leuk maar vermoeiend, dachten we dat we het wel vanuit het stille echtelijke bed konden doen, maar de babyfoon (babiephoon?) vertelde een ander verhaal. Twaalf kleine puppers geven zoveel verschillende geluiden dat je niet meer hoort wanneer het menens is. Waardoor je snel een keer te vaak loopt. En dus ben ik even niet zo scherp. Maar het kleine grut groeit, heel goed zelfs. En dat is ook wat waard.

Groeten uit Enschede, Freek

Zondag 22 februari 2015.

Donderdag, 7.38 uur. Ik loop met Fleur langs de weg. Even uitlaten voordat ik naar mijn werk ga. Fleur houdt in, gaat zitten en beweegt moeizaam haar rechter achterpoot naar haar nek. Jeuk is niet grappig met een dikke buik. Uiteindelijk geeft ze deze zware taak op, kijkt me aan en wandelt weer mee naar binnen.

Vrijdag, 21.05. Even Touch uitlaten, gangbaar tijdstip. Fleur mee, daar past geen plasje meer in. Verder niks bijzonders.

Zaterdag 13.00u. Volledige dijkbewaking, maar de storm laat op zich wachten. Ik neem de andere drie mee. Wigge apporteert een bijna overleden eend voor mij. Hmmm, was Ditmar maar hier.

Zondag 05.17. Kan m’n ogen bijna niet meer open houden. 12 pups, de eerste kwam om vijf over een. Zit een wat kleinere bij maar die is mooi actief, komt goed. Zullen we de vier teefjes kopers straks als eerste bellen?

Groeten uit Enschede, Freek

Zondag 15 februari 2015.

Bezoek, echt iets voor het weekend. Tad, nestgenootje van Touch, kwam langs. Tad is een reu, moet je weten. Een puber van bijna 6 maanden in een huis vol vrouwelijk Flatcoat-schoon. Hij was er een beetje beduusd van. Eerst spelen met Touch, die natuurlijk moest duidelijk maken dat zij hier woont en hij te gast is. Nou goed, dat ging wel over. Maar toen kwam Tad oma Wigge tegen. Wat een schoonheid. En zij vond hem ook werkelijk leuk. Heel leuk. Oortjes erop, kopje scheef. Charmant staan kijken, Wigge ging er helemaal voor. We konden Fleur er wel bij halen, of z’n moeder Rhona. We hebben zelfs nog foto’s gemaakt van Fleur en Tad. En de schat, hij luistert echt voorbeeldig. Maar iedere keer als hij even vrij af kreeg, zjoef, weg was’ie. Stonden ze weer te smoezen, die twee. Oma’s kunnen nog best verliefd worden…

Groeten uit Enschede, Freek

 

Zondag 8 februari 2015.

Tarnlet kopers opgepast. Je krijgt iets waar meer knoppen op zitten dan je lief is. Ze zijn leuk, aardig, charmant en hebben een slimheid en initiatief waar je soms niet op rekent. Gisteren ben ik boven muziek gaan luisteren en Touch, een voetje op de onderste trede, heb ik terug gezet en gezegd dat ze niet mee mocht. Waar ze normaal goed naar luistert. Nou, ze luisterde gister ook wel. Precies lang genoeg namelijk om mij ervan te overtuigen dat ik gewoon de oortjes kon indoen en kon wegdwarrelen op de muziek. En een uur of zo later scharrelde Touch ineens door de slaapkamer. Ditmar was er naar binnen gelopen en de kleine (nou ja?) was meegewandeld. Dus ik zeg: hee, Touch meegenomen?. Nou, nee. Zij dacht dat ik haar meegenomen had. Dus het dametje was stiekem achter me aan naar boven geglipt en had handig gebruik gemaakt van de verwarring. Dus wij lachen. Corrigeer dan zo’n aapie maar es. Nou, aanstaande kopers, jullie zijn gewaarschuwd he.

Groeten uit Enschede, Freek

Zondag 1 februari 2015.

Fleur is zwanger. Fleur is heel erg zwanger. Ze is zo zwanger dat we ter compensatie een foto gekozen hebben om te laten zien hoe ze er bij staat op het moment. En wel een foto die verder zo minimalistisch mogelijk is. Geen kleuren, geen speeltjes. Ze zou nog van deze foto in war kunnen raken als er bloementjes behang op zou staan. Rust. Rust en voer. Fleur is nog met twee dingen bezig, eten en iets zoeken om schoon te poetsen. Bij gebrek aan dat laatste is ze aan haar eigen poot begonnen. Dat denk ik tenminste, geen wondjes of zo te zien. Best kans dat ze wat meer poetserig zal zijn dan haar moeder was. Ik zet er op in dat Fleur een Rotterdammertje is. We zullen zien.

Groeten uit een wit maar langzaam dooiend Enschede, Freek

 

Zondag 25 januari 2015.

Het zonnekindje is volwassen geworden. Op 16 februari 2014 was ik enthousiast aan de eerste weblog voor Fleur (Quail’s Floyd’s Fleurie) begonnen, maar het mocht niet zo zijn. Het moeilijkste is dat je dan niet weet of je eigen Fleurtje wel vruchtbaar is. We hebben uiteindelijk gekozen voor een reu die recentelijk een nestje heeft kunnen verwekken. Goed, de reu moet ook passen bij Fleur en bij wat wij willen bereiken, dat hoort er wel bij. En eigenlijk paste Tarn verrassend goed bij alle ideeën die we hadden. Dus, wij weer naar Engeland. De donkere dagen voor kerst kwamen er aan en in het verlengde van de traditionele novemberstormen zijn we met windkracht 8 naar Harwich gegaan. En vandaar naar het Lake District. Niet dat Tarn daar met z’n baasjes woont. Nee, bij toeval (hmm) waren ze daar met vakantie. Waar kennen we die van? Maar, niet getreurd, Tarn was blij onze Skoda terug te zien en hij heeft ons niet teleurgesteld. Wij hem ook niet trouwens. Een stuk of acht raszuivere Engelse zwartjes zijn onderweg. Nog niet helemaal zichtbaar op de foto, deze foto bedoel ik dan….

Groeten uit een wit Enschede, Freek